ประตูรั้วทำจากท่อนไม้หยาบ ๆ มัดติดกันด้วยลวด
ฟู่ชางเย่ผลักประตูเข้าไป แล้วแนะนำอย่างจริงจัง
“บ้านหลังนี้ว่างมาหลายปี ฝุ่นเยอะหน่อยนะ เดี๋ยวอย่าร้องไห้ล่ะ ถ้าไม่ชอบเราค่อยไปดูที่อื่น”
เธอเอาแต่ใจขนาดนั้นเลยเหรอ?
เซิ่งเซี่ยหัวเราะเบา ๆ “ฉันรู้แล้วค่ะ”
พูดจบ เธอก็เงยหน้ามองไปข้างหน้า
กำแพงล้อมทำจากก้อนหินขนาดต่าง ๆ วางเรียงซ้อนกัน สูงราวหนึ่งเมตร ดูสวยมาก
ลานบ้านไม่ใหญ่ มีพื้นที่ราวสามสิบกว่าตารางเมตร เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าอย่างเป็นระเบียบ พื้นเป็นดินเหลืองอัดแน่น มีทางเดินปูด้วยหินกรวดจากประตูรั้วไปถึงตัวบ้าน
บ้านที่อยู่ตรงข้ามเป็นบ้านดินชั้นเดียวทรงยาว สไตล์โซเวียต มุมกำแพงก่อด้วยอิฐแดง หลังคาสีดำลาดชัน มีปล่องควันเล็ก ๆ บนหลังคาด้านข้าง ผนังดินสีเหลืองเข้ม กรอบหน้าต่างไม้ติดกระจก และประตูไม้สีเขียวเข้ม
มองจากมุมนี้ ประตูไม้สีเขียวอยู่ตรงกลาง ส่วนสองข้างมีหน้าต่างบานใหญ่ข้างละบาน
ผนังทุกด้านเป็นดินสีเหลืองหนา ดูค่อนข้างหยาบเมื่อมองโดยรวม
บ้านเก่าโทรม แต่เห็นร่องรอยการปรับปรุงซ่อมแซม
เพราะนี่เป็นเขตบ้านพักเก่า ก่อนการปลดแอกเคยถูกทิ้งระเบิด หลังจากนั้นก็ว่างเปล่ามาหลายปี
หลังสถาปนาประเทศ เพื่อประหยัดวัสดุ จึงซ่อมแซมปรับปรุงจากซากที่ถูกระเบิดโดยตรง
หากไม่นับส่วนที่ซ่อมแซม ก็ยังมองเห็นความงามของสถาปัตยกรรมเก่าได้อยู่
แน่นอนว่า มีแค่เซิ่งเซี่ยเท่านั้นที่มองว่าสวย
รสนิยมของคนต่างยุคต่างกันราวฟ้ากับดิน
ในสายตาคนอื่น นี่ก็แค่บ้านดินในชนบท ไม่มีใครเห็นค่า ทุกคนต่างคิดว่าบ้านอิฐมุงกระเบื้องถึงจะดูมีหน้ามีตา