ฟู่ชางเย่ย่อตัวลง มือใหญ่กอบกุมข้อเท้าของเธอไว้
จุ๊ ๆ ผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกแล้ว
ผิวก็ลื่นเกินไป ทำให้ฟู่ชางเย่นึกถึงปลาโลชในสระน้ำที่บ้านเกิด
เขาข่มความกระอักกระอ่วนในใจ แล้วจับขาของเซิ่งเซี่ยขึ้นมาตรวจดูอย่างละเอียด
เมื่อถูกมือใหญ่ของเขากอบกุม หัวใจของเซิ่งเซี่ยก็เต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง
“ฉันไม่เป็นไรค่ะ”
“ทำไม กลัวว่าฉันจะกินเธอหรือไง?” น้ำเสียงของฟู่ชางเย่ฟังดูคลุมเครือ
เธอตัวเล็กผอมบาง มองอย่างไรก็ดูอ่อนแอ
ถ้าเกิดข้อเท้าแพลงขึ้นมาคงไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ
เขาตรวจอย่างละเอียดมาก
แต่พอมือหยาบกร้านสัมผัสผิวขาวนุ่ม เซิ่งเซี่ยก็เกือบทำปากกาในมือหล่น
เธอเผลอยกมือขึ้นจับไหล่เขาอย่างลนลาน
ฟู่ชางเย่ทั้งสูงทั้งกำยำ แม้ย่อตัวอยู่ตรงหน้าเธอก็ยังให้ความรู้สึกถึงตัวตนอย่างชัดเจน
จู่ ๆ ก็มีมือเล็ก ๆ คู่หนึ่งวางลงบนไหล่ ฟู่ชางเย่เกร็งกล้ามเนื้อทั่วร่างขึ้นมาในชั่วพริบตา มือที่กำลังตรวจอยู่พลันชะงัก
แปลกจัง
มือของเธอเย็นนิด ๆ เย็นกว่าอุณหภูมิร่างกายเขามากแท้ ๆ
แต่ทำไมตรงที่เธอสัมผัสถึงเหมือนมีเปลวไฟลุกโชน แถมยังดูท่าจะลามไปยังส่วนอื่นของร่างกายด้วย
เซิ่งเซี่ยที่กำลังถูกตรวจข้อเท้าก็รู้สึกไม่สบายใจเหมือนกัน
เธอไม่เคยใกล้ชิดผู้ชายขนาดนี้มาก่อน แถมยังเป็นชายร่างใหญ่ท่าทางเย็นชา ที่แผ่เสน่ห์ดึงดูดทางเพศเต็มเปี่ยมอีกต่างหาก
มือใหญ่ของเขาชวนให้รู้สึกถึงสัมผัสได้อย่างเด่นชัด
หนังด้านหนาตรงฝ่ามือเสียดสีกับข้อเท้าของเธอ
ชาวาบ ๆ
ราวกับมีมดไต่ไปมา
เซิ่งเซี่ยเม้มริมฝีปากเบา ๆ ใจเต้นระส่ำ
ปลายนิ้วที่เกาะไหล่เขาออกแรงนิด ๆ ราวกับกำลังเกาอยู่ตรงหัวใจ
เขาอึดอัดจนขมวดคิ้ว
ไม่นานเหงื่อก็ผุดเต็มใบหน้า