ฟู่ชางเย่ก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว มองเธอจากเบื้องบนด้วยท่าทีเหนือกว่า น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า
“อะไร ตอนนี้จะเข้าหอกันเลยเหรอ?”
หัวใจของเซิ่งเซี่ยแทบขึ้นมาอยู่ที่คอ เธอยกแขนกอดอก “ฟู่ชางเย่ คุณจะทำอะไร? คุณเป็นทหารนะ จะฝืนเจตจำนงของผู้หญิง บังคับผู้หญิงไม่ได้! ถ้า ถ้าคุณทำตัวลามก ฉันจะ...”
ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ ฟู่ชางเย่ก็ยกมุมปากขึ้นนิด ๆ แสร้งทำท่าจะโผเข้ากอดเธอ
เซิ่งเซี่ยทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้
ยังคงกอดอกไว้ แววตาระแวดระวัง
เธอกัดริมฝีปากล่างแน่น เสียงสั่นเล็กน้อยเพราะความประหม่า
“เราเป็นสามีภรรยากัน การมีชีวิตคู่เป็นเรื่องปกติ ฉันไม่ได้คิดจะปฏิเสธหรอก”
“แต่คุณ... ช่วยอย่าบังคับฉันได้ไหม?”
พอพูดประโยคสุดท้ายออกมา เซิ่งเซี่ยก็แทบจะร้องไห้ “ฟู่ชางเย่ ฉัน... ฉันกลัว...”
หุ่นช่วงเอวล่ำบึกแบบประตูสองบาน ขายาวเหยียด...
แรงกดดันเต็มเปี่ยม
เธอเป็นผู้หญิงหัวอ่อนรักนวลสงวนตัว ไม่เคยเจอฉากเร้าใจขนาดนี้มาก่อนจริง ๆ
ไม่เคยมีครั้งไหนที่เซิ่งเซี่ยจะเข้าใจเรื่องของเย่กงได้เท่านี้
เห็นท่าทางอ่อนแอชวนทะนุถนอมของเธอแล้ว ฟู่ชางเย่กลับรู้สึกว่าถ้าเธอร้องไห้คงยิ่งเร้าใจ
เดิมทีเขาแค่อยากหยอกเธอเล่น
ฟู่ชางเย่ไม่ใช่สุภาพบุรุษผุดผ่องอะไร แต่ก็ไม่ใช่ไอ้คนลามกน่ารังเกียจ
ยามมองเธอ แววตาของเขาค่อย ๆ ลึกล้ำขึ้น
เมื่อเห็นว่าเธอประหม่าเข้าจริง ๆ ฟู่ชางเย่ก็หันไปหยิบชุดนอนจากตู้เสื้อผ้า ทันทีที่เปิดตู้ นิ้วมือของเขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
เสื้อผ้าสวย ๆ ของเธอกินพื้นที่ไปกว่าครึ่ง ส่วนเสื้อผ้าของเขาก็แขวนอยู่ข้างกัน