เซิ่งเซี่ยราวกับมองเห็นความกล้าหาญไร้หวาดหวั่นของเขาท่ามกลางห่ากระสุน ผ่านรอยแผลเป็นเหล่านั้น
เธอรู้สึกสับสนอยู่บ้าง
แต่ไม่ได้กลัวเลยแม้แต่น้อย
เธอยิ้มจนดวงตาหยี แล้วส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่กลัวหรอก รอยแผลพวกนี้เป็นเหรียญเกียรติยศของคุณ ฉันว่าดูเท่มากเลย”
ได้ยินคำพูดนั้น ฟู่ชางเย่กลับชะงักไป
เขาภูมิใจกับแผ่นหลังของตัวเอง
แต่ก็รู้ดีว่ารอยแผลพวกนี้ แค่หยิบแผลไหนออกมาให้ดูสักแผลก็ทำเด็ก ๆ ร้องไห้จ้าได้แล้ว
เธอขี้ขลาดออกขนาดนั้น
เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าจะถูกเธอรังเกียจ แต่กลับได้ยินเธอพูดอย่างอ่อนโยนว่าเขาดูเท่มาก
คำว่าเท่เอามาใช้กับเขาได้ด้วยหรือ?
ใบหูของฟู่ชางเย่ขึ้นสีแดงเรื่อ เขาถืออ่างน้ำเดินดุ่ม ๆ ไปยังลานหลังบ้าน
บ้าเอ๊ย!
สักวันต้องกินปากหวาน ๆ ของเธอให้ได้!
กาต้มน้ำอะลูมิเนียมบนเตาส่งเสียงเดือดปุด ๆ ไอน้ำลอยกรุ่น
ฟู่ชางเย่อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ยกอ่างเหล็กใบใหม่สำหรับอาบน้ำของเซิ่งเซี่ยไปวางไว้ในครัว
อ่างเหล็กใบใหญ่และหนักอึ้งกลับเบาราวกับขนนกเมื่ออยู่ในมือเขา ทำเอาเซิ่งเซี่ยอ้าปากค้าง
เขาเป็นมนุษย์พลังช้างหรือไง?
“เอาละ เธอไปอาบน้ำเถอะ ฉันกลับห้องไปนอนพักสักหน่อย”
เซิ่งเซี่ยก้มมองอ่างเหล็กใบใหญ่
ร่างเดิมเคยใช้อ่างอาบน้ำแบบนี้ ความทรงจำบอกวิธีใช้เอาไว้
แต่ก็เหมือนกับดูวิดีโอเพียงบางช่วง
ที่จริงมีแค่ตาที่รู้ว่าต้องทำยังไง
เซิ่งเซี่ยจึงทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง
ฟู่ชางเย่ที่เดินกลับมาอย่างกะทันหันเข้ามาจากด้านหลัง เขาใช้ฝ่ามือใหญ่รองผ้าขี้ริ้วไว้ แล้วจับหูกาต้มน้ำเทน้ำลงอ่าง ก่อนเติมน้ำเย็นลงไป