คำพูดนี้ทำให้บรรยากาศเงียบกริบลงทันที
ซ่งจืออวี๋กำมือแน่น เผลอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ก่อนจะมองหยางเสวี่ยอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
คำพูดนี้... ก็เท่ากับยอมรับชัด ๆ ว่าหยางเสวี่ยไปบ้านเซิ่งเซี่ย แถมยังค้นข้าวของในบ้านโดยไม่ได้รับอนุญาตอีกด้วย
ให้ตายสิ นี่มัน...
เสี่ยวเสวี่ยมีเหตุจำเป็นอะไรหรือเปล่า?
เธอไม่เชื่อว่าเสี่ยวเสวี่ยจะเป็นคนไร้ศีลธรรมแบบนั้น!
สีหน้าของคนรอบข้างเปลี่ยนไป สายตาที่มองมาก็เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม
หยางเสวี่ยเพิ่งรู้ตัวว่าพูดผิดไปแล้ว
นังเซิ่งเซี่ยบ้าเอ๊ย!
หลอกให้เธอพูดออกมาจนได้!
ไม่นานเธอก็สงบสติอารมณ์ลง
เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเปี่ยมความเที่ยงธรรมแล้วพูดว่า
“สหายเซิ่งเซี่ย ในกล่องของคุณมีเงินแค่ 5 หยวน อย่าจงใจใส่ร้ายกันเลย
อีกอย่าง เดิมทีฉันไปหาคุณเพราะมีเรื่องสำคัญมากที่ต้องยืนยันกับคุณ แต่คุณไม่อยู่ ฉันร้อนใจเกินไปจนทำอะไรบุ่มบ่ามไปหน่อย”
พูดจบ น้ำเสียงของเธอก็พลันคมกริบขึ้น
“แต่จะโทษฉันที่ร้อนใจอย่างเดียวก็ไม่ได้ คุณโกงก่อน แถมยังมีของดีแต่เก็บงำไว้ ไม่ยอมบอกใคร คุณทำแบบนี้เห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่า?”
พอหยางเสวี่ยพูดจบ สายตาของทุกคนก็หันไปจับจ้องเซิ่งเซี่ย
ของดีงั้นหรือ?
ของดีอะไร?
ยุคนี้แต่ละครอบครัวต่างก็ลำบาก พอได้ยินแบบนั้น ดวงตาของทุกคนก็เป็นประกาย
พากันจับจ้องเซิ่งเซี่ยราวกับไฟฉายส่องหา
แม้แต่เรื่องที่หยางเสวี่ยเป็นขโมยก็ไม่มีใครสนใจแล้ว
ทุกคนรู้สึกแค่ว่าวันนี้มีเรื่องให้ซุบซิบสนุกจริง ๆ!
เรื่องแล้วเรื่องเล่า