ตอนนี้หยางเสวี่ยยิ่งรู้สึกว่า การปรากฏตัวของเซิ่งเซี่ยคงเกิดมาเพื่อข่มเธอโดยเฉพาะ
พออีกฝ่ายดีขึ้น เธอก็ยิ่งแย่ลง
แต่เธอจะยอมแพ้แบบนี้ไม่ได้!
นั่นคือโหร่งต้าอวิ๋นของเธอ
เธอต้องหาทางเอามันกลับมาให้ได้ แถมยังต้องทำให้ทุกคนเห็นธาตุแท้อันชั่วร้ายของเซิ่งเซี่ยด้วย!
หยางเสวี่ยเดินฉับ ๆ เปียผมสองข้างสะบัดไปมาจนเกิดเสียงดังเพี๊ยะ ๆ
ตอนเลี้ยวโค้ง ลมเย็นวูบหนึ่งก็พัดมา
เธอเกิดความคิดขึ้นมาได้ จึงนึกแผนการดี ๆ ออก
ในเวลาเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง
ผู้บังคับบัญชาเรียกฟู่ชางเย่ไปที่ห้องทำงาน
แล้วเอ่ยชมเขาเสียยกใหญ่
บอกว่าเขาได้ภรรยาดี ปลูกต้นไม้เก่ง เพิ่งมาถึงก็ได้รับรางวัลบุคคลดีเด่น แถมยังคิดจะจัดงานมอบเกียรติบัตรให้ภรรยาเขาอีกด้วย
ฟู่ชางเย่บอกว่าจะลองคิดดูก่อน
เขาตื่นเต้นมาตลอดทั้งวัน พอเลิกงานตอนเย็นก็รีบเดินกลับบ้านอย่างกระตือรือร้น
แต่พอกลับมาถึง ก็ถูกหยางเสวี่ยดักอยู่ตรงหัวมุม
ฟู่ชางเย่เดินเร็วมาก พอเห็นเงาคนก็รีบเบรกกะทันหัน
พอมองเห็นชัดว่าเป็นใคร ใบหน้าก็พลันหม่นคล้ำ
น้ำเสียงเย็นชาและแข็งกระด้าง เขาโบกมือไล่เหมือนไล่แมลงวัน
“หลบไป ๆ!”
หยางเสวี่ยกำมือแน่นจนฝ่ามือแทบถูกเล็บจิกจนเลือดออก
เธอเชิดคางขึ้น สีหน้าดื้อรั้นพลางถามว่า
“ผู้กองฟู่ ทำไมคุณถึงเย็นชากับฉันอยู่เรื่อย ฉันไปทำอะไรให้คุณไม่พอใจหรือเปล่า ทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้?”
ได้ยินเช่นนั้น ฟู่ชางเย่เลิกคิ้ว ยิ้มเยาะ
“อะไรของเธอ? ฉันก็พูดแบบนี้แหละ เธอเป็นฝ่ายเข้ามาหาเอง อยากโดนด่าหรือไง สหายหยางเสวี่ย ไม่ตั้งใจปลูกต้นไม้ดี ๆ มัวแต่มาหาฉันทำไม?”