ผู้คนรอบข้างพากันวิพากษ์วิจารณ์ สารพัดคำพูดเหน็บแนมก็มีให้ได้ยิน
จ้าวไคซานไม่หวั่นไหว
ถ้าตอนแรกเซิ่งเซี่ยเสนอให้ปลูกโหร่งต้าอวิ๋น เขาคงไม่เชื่อแน่ ๆ และคงหาเหตุผลสักข้อไล่เธอไปให้พ้น
แต่พอได้เห็นต้นไม้ที่เธอปลูก ทั้งยังเห็นเธอช่วยต้นกล้าที่ถูกปุ๋ยเผาจนรอดชีวิต จ้าวไคซานก็รู้ทันที
เขาได้ของล้ำค่ามาแล้ว!
เรื่องปลูกต้นไม้ จะดูแค่อายุและประสบการณ์อย่างเดียวไม่ได้จริง ๆ
ข้อเสนอของเซิ่งเซี่ย ลองทำดูก็ไม่เสียหาย
ถ้าไม่สำเร็จก็ไม่เป็นไร
แต่ถ้าสำเร็จ...เขาไม่กล้าคิดเลยว่าคนในหน่วยจัดสวนจะร่ำรวยกันขนาดไหน!
ไม่ว่าจะปลูกอะไร ผลผลิตก็เป็นของพวกเขาเอง
แววตาของจางหย่งจวินก็เป็นประกาย เต็มไปด้วยความคาดหวัง
จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงยิ้มพลางพูดว่า “พูดถึงโหร่งต้าอวิ๋น ต้องขอบคุณหยางเสวี่ยที่อยู่ข้างบ้านเลย...”
เขาเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟังอย่างอารมณ์ดี
ไม่มีท่าทีเขินอายที่ฉวยโอกาสเลยสักนิด มีแต่ความภูมิใจ
ของดีไร้เจ้าของแบบนี้ ใครช้าก็อด
พอได้ยิน เซิ่งเซี่ยก็เบิกตาขึ้นเล็กน้อย
มีเรื่องดีแบบนี้ด้วยเหรอ?
มิน่าถึงหาโหร่งต้าอวิ๋นป่าชั้นเยี่ยมแบบนี้เจอ
ที่แท้ก็เดินตามนางเอกไปเก็บของตกหล่นมานี่เอง?
เซิ่งเซี่ยยกนิ้วโป้งให้จางหย่งจวิน “เก่งมาก!”
“ไม่หรอก ๆ ตอนแรกผมยังนึกว่าเป็นคนแอบขโมยปุ๋ยเคมีเสียอีก เห็นทำลับ ๆ ล่อ ๆ ใครจะไปรู้ว่าจะมีเรื่องดีแบบนี้”
พูดแล้วแม้แต่จางหย่งจวินเองก็อดทอดถอนใจไม่ได้
“เรามาเก็บเมล็ดกันก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันเพาะเมล็ดเอง ถึงตอนนั้นหัวหน้าค่อยจัดคนไปหาต้นไม้ที่เหมาะจะให้มันเกาะอาศัย” เซิ่งเซี่ยย่อตัวลง ค่อย ๆ เก็บเมล็ด