“โกงเหรอ? เป็นไปไม่ได้ ฉันเห็นกับตาว่าปลูกลงไปเอง!”
จ้าวไคซานรีบพูดเสริมทันที
สีหน้าของเฉินเจินก็ดูไม่สู้ดีนัก
เมื่อวานตอนที่ได้รับข่าวนี้ เขาก็พูดไปแล้วว่า
เขาตรวจดูซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างละเอียด และยืนยันว่าไม่มีปัญหา
แต่หัวหน้าสถานีบอกว่ามีคนร้องเรียนโดยไม่เปิดเผยชื่อ จึงจำเป็นต้องตรวจสอบ
เฉินเจินดูออกว่าหัวหน้าสถานีแค่อยากรู้เรื่องอัตราการรอดของต้นไม้เท่านั้น
อัตราการรอดสูงเกินไป
ถ้าไม่ได้เห็นกับตา แม้แต่เขาเองก็แทบไม่อยากเชื่อ
เฉินเจินจึงไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ตามหัวหน้าสถานีมาที่นี่ทันที
หัวหน้าสถานีหลี่ลุกขึ้นก่อน สีหน้าเคร่งขรึม
“ไปดูเดี๋ยวก็รู้เอง”
ทั้งสามคนออกมาจากบ้านหลุม
พอออกมาก็เจอพวกปัญญาชนลงชนบท มีคนใจกล้าคนหนึ่งเดินเข้ามาถามด้วยความสงสัย
“หัวหน้า เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
หัวหน้าสถานีหลี่เหลือบตาขึ้นเล็กน้อย “มีข้อสงสัยเรื่องรางวัลบุคคลดีเด่น เลยจะมาตรวจสอบที่นี่สักหน่อย”
พูดจบก็เม้มปากแล้วเดินนำไปข้างหน้า
พอคนที่ถามได้ยินว่ามีเรื่องน่าสนใจ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
ซ่งจืออวี๋เดินตามไปติด ๆ กะพริบตาปริบ ๆ ก่อนถามหัวหน้าสถานีหลี่อย่างอยากรู้
“หัวหน้าสถานีหลี่ สงสัยเรื่องอะไรเหรอคะ? มีปัญหาเกิดขึ้นหรือเปล่า?”
ได้ยินเช่นนั้น หัวหน้าสถานีหลี่ก็ขมวดคิ้ว
ตอนนี้เขาต้องตรวจสอบสถานการณ์
ปิดบังไว้ก็ไม่ได้อยู่แล้ว
แทนที่จะปล่อยให้ทุกคนเดากันไปต่าง ๆ นานาจนเสียขวัญ สู้พูดให้ชัดเจนตั้งแต่แรกดีกว่า
คิดได้ดังนั้น เขาจึงพูดออกมาตรง ๆ
“เมื่อคืนมีคนไปรายงานผู้บังคับกองพันว่า รางวัลบุคคลดีเด่นที่สหายเซิ่งเซี่ยได้รับมาจากการโกง ฉันเลยมาตรวจสอบ ถ้าพิสูจน์ได้ว่าโกงจริง ก็ต้องมอบรางวัลใหม่”