หยางเสวี่ยได้ยินว่าภรรยาของผู้กองฟู่มาถึงแล้ว ก็รีบหาข้ออ้างอุ้มต้นกล้าออกมา
เธอยังจำได้ว่าต้องผูกมิตรกับเซิ่งเซี่ย
แต่หาอยู่นานก็ยังไม่เจอ
พอเห็นอีกฝ่ายและกำลังจะเข้าไปตีสนิท กลับพบว่าเซิ่งเซี่ยมีใบหน้าราวกับดอกท้อ ดวงตาคู่ง่วงงุนชุ่มฉ่ำ งดงามจนแทบไม่เหมือนจริง
เซิ่งเซี่ยก็แค่ผิวขาวขึ้นหน่อย ดวงตาดูมีชีวิตชีวาขึ้นนิดเดียวไม่ใช่หรือ
ทำไมจู่ ๆ ถึงดูน่ารักมีเสน่ห์ขนาดนี้?
ยังไม่ทันได้มองให้ชัด ชายร่างสูงใหญ่ก็เร่งฝีเท้าตามร่างบอบบางไปทัน ยืนอยู่ข้างเธอด้วยท่าทีปกป้องเต็มที่ คล้ายกำลังพูดปลอบเสียงเบา
หยางเสวี่ยใจหายวาบ
ฟู่ชางเย่?
เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
เธอผ่านเรื่องราวมาแล้ว แค่ครุ่นคิดเล็กน้อยก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ใบหน้าพลันหม่นหมอง
ทำไม? ทำไมตอนที่เธอถูกพวกปัญญาชนลงชนบทรุมประณาม เซิ่งเซี่ยตัวต้นเหตุถึงได้ใช้ชีวิตสุขสบาย?
หยางเสวี่ยมองด้วยสายตาหม่นคล้ำ พลางกอดต้นกล้าในอ้อมแขนแน่นขึ้น
ตอนนี้เธอเกลียดเซิ่งเซี่ยเข้าแล้ว
ชาติที่แล้วหยางเสวี่ยเจอผู้ชายสารเลว จึงได้เห็นความชั่วร้ายทุกรูปแบบของมนุษย์
หลังได้กลับมาเกิดใหม่ ความปรารถนาสูงสุดของเธอคือการมีชีวิตที่ดี และไม่ยอมให้ใครรังแกอีก
แต่การปรากฏตัวของเซิ่งเซี่ยกลับทำลายแผนการของเธอ
ประกอบกับความรู้สึกต่อต้านและเป็นปฏิปักษ์ต่อเซิ่งเซี่ยที่มีอยู่ลึก ๆ พอเห็นทั้งสองคนเข้ากันได้ดีแบบนี้ เธอก็ยิ่งเกลียดเซิ่งเซี่ย
ถ้าไม่ใช่เพราะเซิ่งเซี่ย ฟู่ชางเย่คงไม่มีทางเข้าร่วมกิจกรรมรับมือภัยกระต่ายครั้งนี้ เธอก็คงไม่ถูกทุกคนรังเกียจ
เป็นเพราะนังสารเลวเซิ่งเซี่ยคนนี้ทั้งนั้น!