ชายขี้เมาจ้องมองไปตรง ๆ
เด็กสาวผิวขาวผ่องนั่งอยู่อย่างเงียบ ๆ
แก้มเล็กเนียนนุ่มราวกับจะถูกลมพัดจนแตกเป็นรอย แต้มสีแดงระเรื่อจาง ๆ
บุคลิกสดใสร่าเริงและว่าง่ายชวนให้หลงใหลเป็นพิเศษ
“สหาย มาดื่มเป็นเพื่อนพี่สักแก้วเถอะ เห็นแก่หน้ากันหน่อย มาทำความรู้จักกัน!”
ลิ้นของชายขี้เมาพันกัน ดวงตาฉายแววชั่วร้าย
พูดจบก็โซเซเดินเข้าไปหาเด็กสาวกลุ่มนั้น
นักศึกษาชายหลายคนลุกพรวดขึ้นด้วยความไม่พอใจ
แต่พอเห็นขวดเหล้าในมือชายขี้เมาก็ลังเลขึ้นมา
อีกฝ่ายเมาอยู่
แค่พูดไม่เข้าหูก็อาจลงไม้ลงมือได้
พวกเขามาเข้าร่วมการแข่งขันคณิตศาสตร์...
รอยยิ้มบนใบหน้าเจ้าของแผงค้าชะงักไปเล็กน้อย เขาเองก็ลังเลเช่นกัน
เซิ่งเซี่ยรู้ว่าเขากำลังลังเลเรื่องอะไร
คงคิดว่าอีกฝ่ายแค่พูดจาลวนลามเล่น ๆ ถ้าเด็กสาวไม่ตอบสนอง เดี๋ยวเขาก็คงอับอายแล้วเดินจากไปเอง
หากเรื่องบานปลาย แผงค้าของวันนี้อาจพังเสียหายไปด้วย
เป็นไปตามคาด
เจ้าของแผงถอยหลังไปครึ่งก้าว พูดห้ามปรามอยู่สองสามคำ แล้วก็ไม่เข้ามาอีก
ชายขี้เมาเดินโซเซ
เขาโงนเงนเข้ามา ก่อนทิ้งตัวลงนั่งเบียดข้างนักศึกษาหญิงคนหนึ่งตรงข้ามเซิ่งเซี่ย
ม้านั่งยาวดัง “โครม”
ร่างของเด็กสาวแข็งทื่อ ตั้งท่าจะหลบโดยไม่รู้ตัว
แต่ชายขี้เมากลับถ่างขานั่งอย่างมั่นคง แขนกำยำเปื้อนคราบสกปรกโอบไหล่เด็กสาวไปตามจังหวะ
ออกแรงเล็กน้อยก็กักเธอไว้ในอ้อมแขน
เด็กสาวตกใจจนหน้าซีด ร่างแข็งเกร็งไปทั้งตัว
เพราะกลัวจึงไม่กล้าดิ้นแรง ๆ
เธอนิ่งงันราวกับท่อนไม้
“น้องสาว ไม่ต้องกลัว พี่แค่อยากทำความรู้จักกับเธอ!”