ฟู่ชางเย่มาจากชนบทที่ยากจน
ก่อนเข้ากองทัพ เขาเป็นคนไม่รู้หนังสือ
หลังจากเข้ากองพันทหารม้าแล้ว เขาถึงได้เข้าเรียนในชั้นเรียนผู้ไม่รู้หนังสืออยู่หลายปี จึงอ่านออกเขียนได้บ้าง
เดือนก่อน เขาได้รับจดหมายจากเซิ่งเซี่ยหนึ่งฉบับ นับเป็นจดหมายฉบับเดียวที่ได้รับหลังแต่งงาน
พอเปิดอ่าน ก็พบว่ามีตัวอักษรมากมายที่ไม่รู้จัก
แต่เขาก็เดาไปอ่านไปจนจบ
เซิ่งเซี่ย ภรรยาของเขา ได้พบกับนักศึกษามหาวิทยาลัยที่เพิ่งเรียนจบคนหนึ่ง เธอชอบนักศึกษาคนนั้น อยากตามหาความสุขของตัวเอง และหวังว่าเขาจะยอมปล่อยเธอไป หย่ากับเธอเสีย
ฟู่ชางเย่ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับภรรยามากนัก แต่พอเห็นจดหมายฉบับนี้ เขาก็ยังโกรธขึ้นมา
แต่ไม่นานเขาก็คิดได้
เดิมทีทั้งคู่ก็ไม่ได้รักกัน ในเมื่อเธอมีคนที่ชอบแล้ว เขาก็ปล่อยมือเสียเลย จบชีวิตแต่งงานที่เหลือเพียงชื่อ
ตั้งแต่แรก พวกเขาก็เริ่มต้นกันด้วยความผิดพลาด
ฟู่ชางเย่กลับบ้านไปเยี่ยมครอบครัวทุกปี
ปีหนึ่ง ตอนกลับไป ครอบครัวจัดแจงให้เขาไปดูตัว
เขาไม่ได้ปฏิเสธ
เขาเองก็ต้องการภรรยาสักคนจริง ๆ
ในกองทัพ หากมีชีวิตแต่งงานที่มั่นคงถึงจะเลื่อนขั้นต่อไปได้
เขาจึงตกลงไปดูตัว
เขาไม่ได้ดูรูปถ่าย แค่ฟังเงื่อนไขของหญิงสาวสองสามคน ก็เลือกเซิ่งเซี่ยที่มีการศึกษาสูงที่สุดทันที
เขาเป็นคนไม่รู้หนังสือ แต่กลับชื่นชมคนมีความรู้
ตั้งแต่เด็ก ในใจก็เคารพยำเกรงคนที่อ่านหนังสือ
บังเอิญว่าเซิ่งเซี่ยเรียนจบมัธยมปลาย แถมยังเป็นคนเมืองที่ดูดีมีฐานะ ความปรารถนาสุดท้ายของแม่ก่อนสิ้นใจก็คืออยากให้ลูกสาวแต่งงานกับทหาร
เธออยากแต่งงานกับทหาร ส่วนเขาก็อยากได้ภรรยาที่มีความรู้
ตอนนั้นเขาคิดว่าทั้งคู่มีวาสนาต่อกัน ทั้งยังเคยวาดฝันถึงชีวิตธรรมดาแสนหวานหลังแต่งงาน