ถนนลูกรังถูกล้อรถบดจนเกิดร่องลึกสองแนว
สองข้างทางมีต้นหยางเรียงรายเป็นระเบียบ สูงเสียดฟ้า
เมื่อลมพัด ใบไม้ก็ส่งเสียงซู่ซ่า ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว
สุดสายตาเห็นเพียงผืนโกบีกับชายแดนรกร้าง
บนรถโดยสารร้อนเหมือนอยู่ในห้องซาวน่า
เซิ่งเซี่ยรู้สึกว่าฤดูร้อนในยุคนี้ร้อนกว่ายุคหลังมาก
แม้มีน้ำพุวิญญาณช่วยฟื้นกำลัง เธอก็ยังดูอ่อนแรงอยู่บ้าง
ไม่แปลกที่เจ้าของร่างเดิมจะบอกว่าที่นี่กินลมดื่มทราย
สภาพความเป็นอยู่ลำบากจริง ๆ
รถมาถึงเมืองถ่าเฉิงในช่วงบ่ายวันที่ 28
เซิ่งเซี่ยหิ้วสัมภาระลงจากรถ
เธอเพิ่งเงยหน้ามองออกไป ลมระลอกหนึ่งก็พัดทรายเข้าปะทะเต็มหน้า
เธอหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว
พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาก็เป็นประกายเจิดจ้า
ความรู้สึกคุ้นเคยและใกล้ชิดนี้...สายลม ทรายสีเหลืองที่ปลิวว่อน~~
เธอจะปลูกโอเอซิสให้เกิดขึ้นกลางทะเลทราย!
ก่อนทะลุเข้ามาในนิยาย ความฝันของเธอยังไม่ทันเริ่มก็ต้องจบลงเสียแล้ว
แต่เธอเชื่อว่าชาตินี้มีมิติอยู่ในมือ แถมยังมีความรู้เฉพาะทางแน่นปึ้ก เธอจะต้องปลูกโอเอซิสกลางทะเลทรายได้แน่นอน
เซิ่งเซี่ยอารมณ์ดีเป็นพิเศษ
เธอหยิบผ้าคลุมหน้าที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา แล้วพันอย่างชำนาญ เผยให้เห็นเพียงดวงตากลมโตดำขลับคู่งาม
เธอเงยหน้ามองออกไป
สุดสายตาคือเมืองเล็ก ๆ ที่สร้างจากหินและทราย มีกลิ่นอายรัสเซีย บ้านชั้นเดียวก่ออิฐดินดิบมีอยู่มากมาย
สองข้างถนนมีต้นหยางเรียงเป็นแถว
บรรยากาศชายแดนเข้มข้น
เซิ่งเซี่ยหิ้วสัมภาระไปหาที่พักในโรงแรมรับรองแห่งหนึ่ง
จัดข้าวของคร่าว ๆ เสร็จ เธอก็ลงไปชั้นล่างอีกครั้งเพื่อหาพนักงานหน้าเคาน์เตอร์
พนักงานที่ลงทะเบียนอยู่เป็นหญิงสาวสองคน ผิวค่อนข้างคล้ำแต่เนียนละเอียด
เซิ่งเซี่ยยิ้มจนดวงตาโค้งให้พวกเธอ