เซิ่งเซี่ยยังไม่ตื่นเต็มตา
นิ้วมือขยับเล็กน้อย
ร้อนจัง
เมื่อกี้เพิ่งได้ยินเสียงแตรปลุกไม่ใช่เหรอ ทำไมเช้าตรู่ก็ร้อนขนาดนี้แล้วล่ะ?
อากาศแถบชายแดนเปลี่ยนแปลงง่ายจริง ๆ
เธอลืมตาที่พร่ามัวขึ้น
ตรงหน้าคือผิวสีเข้ม กล้ามเนื้อแข็งแรงกำยำ และผ้าสีเขียวทหารผืนหนึ่ง
ตอนนี้แขนของเธอกำลังกอดอะไรบางอย่างอยู่...
มองแล้วใหญ่กว่าเอวเธอแค่นิดเดียว นี่ไม่ใช่แขน แขนไม่ใหญ่ขนาดนี้
ถ้าเป็นเอว ก็เล็กเกินไป
แล้วเธอกอดอะไรอยู่กันแน่?
ในใจเริ่มคาดเดาได้ราง ๆ
เธอตกใจจนหายง่วงไปกว่าครึ่ง
สายตาค่อย ๆ เลื่อนลงอย่างเงียบเชียบ
ผ้าห่มคลุมท่อนล่างไว้ทั้งหมด ทำให้เธอมองไม่เห็นว่าตรงนี้คือส่วนไหน
เธอไม่ขยับศีรษะ เพียงค่อย ๆ เลื่อนสายตาขึ้น
เส้นกล้ามเนื้อหน้าท้อง...ถัดขึ้นไปคือกล้ามท้อง
เซิ่งเซี่ยรู้แล้วว่าตัวเองกำลังกอดส่วนไหนอยู่
ต้นขาของฟู่ชางเย่!
สวรรค์ช่วยด้วย!
เธออยากเกาะขาพระเอกจนคลั่งไปแล้วหรือไง?
ถึงได้หลับไปแล้วยังขยับเข้ามากอดเขาอีก
ฮือ ๆ ๆ...ไม่มีหน้าไปเจอใครแล้ว
แต่เขาเงียบขนาดนี้ คงยังไม่ตื่นสินะ?
อืม ยังไม่ตื่นแน่นอน!
เซิ่งเซี่ยเม้มริมฝีปากอิ่มสีชมพู ก่อนค่อย ๆ ละสายตากลับอย่างแนบเนียน ขนตายาวสั่นไหวเบา ๆ เพราะความประหม่า
เธออยากค่อย ๆ ดึงแขนที่กอดต้นขาฟู่ชางเย่อยู่ข้างล่างออกมา
แต่เพิ่งดึงออกมาได้นิดเดียว ต้นขาที่งออยู่เล็กน้อยก็ทิ้งน้ำหนักลงมาทันที
อา ขาหนักจัง
นี่ต้องหนักสัก 20 กิโลกรัมได้มั้ง?
ผู้ชายคนนี้นอนยกขาลอยอยู่ทั้งคืนเลยหรือไง?