เหออวี่เฟิงปรายตามองเหออวี่จู้ที่แทบจะหดหัวเข้าไปในหว่างขา ก่อนจะจูงเหออวี่สุ่ยเดินไปหยุดตรงหน้าหวังเหมย
“หัวหน้าหวัง ลองดูสิครับ ปีนี้อวี่สุ่ยอายุ 15 แล้ว แต่กลับดูเหมือนเด็กอายุแค่สิบเอ็ดสิบสอง เด็กสาวดี ๆ ผอมจนเหลือแต่กระดูก”
เหออวี่เฟิงดึงแขนเหออวี่สุ่ยขึ้นมาเบา ๆ แล้วยื่นให้หวังเหมยดู “อากาศหนาวขนาดนี้ มือยังมีแผลแตกเพราะความหนาว เสื้อบุนวมบนตัวก็ทั้งบางทั้งยับเป็นก้อน!”
หวังเหมยเหลือบมองมือเล็ก ๆ ของเหออวี่สุ่ยที่เต็มไปด้วยแผลแตกเพราะความหนาว กับเสื้อบุนวมบาง ๆ แล้วขมวดคิ้วแน่นโดยไม่รู้ตัว
“ลองดูพวกตระกูลเจี่ยสิครับ”
เหออวี่เฟิงชี้ไปยังปังเกิ่งที่หดตัวอยู่ตรงมุมห้อง “เด็กอายุ 4 ขวบคนนั้นคงหนักไม่ต่างจากอวี่สุ่ยเท่าไร ส่วนยายแก่คนนั้นอีก ครอบครัวยากจนแบบไหนกันถึงเลี้ยงหมูอ้วนขนาดนั้นได้?”
เมื่อเห็นสายตาทุกคนจับจ้องมาที่ตน ปังเกิ่งก็หดคอ ก่อนจะรีบหลบไปอยู่ด้านหลังฉินหวยหรูอย่างหวาดกลัว
“หลานชายฉันเสียสละเพื่อผู้อื่น เป็นคนมีคุณธรรมสูงส่ง!”
ยายหูหนวกเห็นสีหน้าเหออวี่จู้ไม่สู้ดี ก็รีบก้าวเข้ามาคว้าแขนเขาไว้ “จู้จื่อ ย่ารู้ว่าเธอหวังดี แค่ทำผิดไปเท่านั้น ต่อไปก็ระวังให้มากหน่อยนะ”
“ไปตายซะไป ยายแก่!”
เหออวี่เฟิงโมโหจนหัวเราะออกมา ชี้หน้าด่ายายหูหนวก “ใครเป็นย่าของแก? ใครเป็นหลานแก? ดินจะกลบคออยู่แล้วยังคิดจะมาเอาเปรียบฉันอีก เชื่อไหมว่าฉันจะส่งแกลงนรกเดี๋ยวนี้เลย!”
“เธอ... เธอมันไร้กฎหมายจริง ๆ!”