ยายหูหนวกแก่จนเจนโลก ผ่านคลื่นลมมานับไม่ถ้วน
พอเห็นหวังเหมยจ้องตัวเอง ก็รู้ทันทีว่าต้องเกิดเรื่องไม่ดีแน่
นางรู้เรื่องที่อี้จงไห่แอบยึดเงินค่าครองชีพซึ่งเหอต้าชิงส่งมาให้พี่น้องคู่นี้อยู่แล้ว และเคยเตือนอี้จงไห่ไปตั้งนานแล้วด้วย
แต่อี้จงไห่ก็เป็นอย่างที่เหออวี่เฟิงคาดเดาไว้ เขาไม่ได้ขาดเงินแค่นี้ แต่กลัวว่าเหออวี่จู้มีเงินอยู่ในมือแล้วจะควบคุมได้ยาก
โชคดีที่ตอนนี้อี้จงไห่ยังหมดสติอยู่ ไม่อย่างนั้นคงได้อับอายขายหน้าต่อหน้าชาวบ้านจนอยากแทรกแผ่นดินหนี
พอเห็นสีหน้าของหวังเหมยหม่นคล้ำลงอย่างเห็นได้ชัด ยายหูหนวกก็รู้ว่าหากไม่ทำอะไรสักอย่าง อี้จงไห่คงได้จบเห่ตรงนี้แน่
「จู้จื่อ ใจเย็นก่อน」
ยายหูหนวกเดินโซเซเข้ามาจับแขนเหออวี่จู้ ก่อนหันไปพูดกับหวังเหมยว่า 「เสี่ยวหวัง เรื่องนี้ฉันรู้ พวกเธอเข้าใจจงไห่ผิดแล้ว」
「เข้าใจผิดหรือ? งั้นก็ลองพูดมาสิว่าผิดตรงไหน」
เหออวี่เฟิงเลิกคิ้ว มองยายหูหนวกด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม แล้วกล่าวว่า 「ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าเธอจะแต่งเรื่องอะไรขึ้นมา」
「จู้จื่อ ที่ท่านลุงอี้ไม่ให้เงินพวกนั้นกับเธอ ก็เพราะหวังดีต่อเธอนะ」
ยายหูหนวกไม่สนใจเหออวี่เฟิง แต่กลับกุมมือเหออวี่จู้ไว้แล้วพูดอย่างมีนัยว่า 「ลองคิดดูสิ ตั้งแต่เล็กจนโต เธอก็เป็นเด็กมีน้ำใจ เห็นใครลำบากก็อยากช่วยทั้งนั้น ถ้าเงินพวกนี้อยู่ในมือเธอ ป่านนี้จะเหลือสักเท่าไรล่ะ?」
พอเหออวี่จู้ถูกชมเข้า มุมปากก็แทบกดไม่อยู่ยิ่งกว่าปืนเอเคเสียอีก