พอเห็นเหออวี่เฟิง เหอเสี่ยวอวี่ที่ตั้งใจจะมารับพี่ชายแล้วกลับไปก็เริ่มไม่อยากกลับเสียแล้ว
เด็กสาวยืนลังเลอยู่ข้างโต๊ะ มือบิดชายเสื้อไปมา
「เฒ่าจาง เนื้อที่ข้าให้เจ้าเก็บไว้ล่ะ? เอาออกมาเร็วเข้า!」
แม้หลี่หวยเต๋อจะดื่มจนเมา แต่กลับเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นความผิดปกติของเหอเสี่ยวอวี่ เขากลอกตาครู่หนึ่งแล้วเรียกเฒ่าจาง ก่อนหันไปบอกเหอเสี่ยวอวี่ว่า 「เสี่ยวอวี่ พี่ชายเจ้าคงฟื้นอีกเดี๋ยวนี้แล้ว ออกไปตอนนี้เดี๋ยวจะโดนลมหนาวจนเป็นหวัด นั่งกินด้วยกันก่อนดีไหม รอพี่ชายเจ้าฟื้นแล้วค่อยกลับพร้อมกัน」
「ก็ดีค่ะ…」
เหอเสี่ยวอวี่พยักหน้าอย่างเขินอาย ขยับไปข้างโต๊ะแล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ
「นั่งตรงนี้สิ นั่งข้างพี่น้ำตาลของเจ้า」
หลี่หวยเต๋อแอบหัวเราะในใจ รีบลุกขึ้นหลีกทางให้ม้านั่งยาว แล้วเดินไปนั่งเบียดข้างหลี่เยว่ฝั่งตรงข้าม
เหอเสี่ยวอวี่หน้าแดงระเรื่อขณะนั่งลง ส่วนเฒ่าจางก็ยกไก่ตุ๋นที่หลี่หวยเต๋อเก็บไว้ก่อนหน้านี้ ตั้งใจจะห่อกลับไปให้คนที่บ้านออกมา
เนื้อตุ๋นอยู่ในหม้อมาโดยตลอด ตอนนี้ยังมีไอร้อนลอยกรุ่น กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วห้องเล็ก ๆ
「พวกเราก็แค่พวกหยาบกระด้าง รวมตัวกันเลี้ยงต้อนรับหัวหน้าเหอ ไม่มีของดีอะไรหรอก น้องสาวอย่าถือสาเลย」
หลี่หวยเต๋อยื่นตะเกียบคู่ใหม่ให้เหอเสี่ยวอวี่ พลางกล่าวว่า 「เสี่ยวเฟิงเป็นพี่น้องกันเอง เจ้าเองก็เหมือนน้องสาว ไม่ต้องเกรงใจ」
「ขอบคุณค่ะ ผู้อำนวยการหลี่」
เหอเสี่ยวอวี่ยิ้มน้อย ๆ ร่างกายที่เกร็งอยู่ก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย