ยายหูหนวกก้มหน้าจ้องปลายไม้เท้า ครุ่นคิดคำนวณอยู่เงียบ ๆ
ลานบ้านหมายเลข 95 แห่งนี้ นับว่าเป็นทรัพย์สินของนาง
สมัยยังสาว ยายหูหนวกเคยเป็นอนุภรรยาลับของชายผู้หนึ่ง
เพราะนางหน้าตาสะสวย ทั้งยังเอาอกเอาใจผู้ชายเก่ง ชายคนนั้นจึงซื้อบ้านหลังนี้ไว้ให้นางอยู่โดยเฉพาะ
ทั้งโฉนดที่ดินและเอกสารสิทธิ์บ้านก็เก็บไว้กับนาง
ต่อมาเมื่อสงครามปะทุขึ้นทั่วทุกสารทิศ ชายคนนั้นพาครอบครัวหนีภัยลงใต้ ทิ้งยายหูหนวกไว้ที่นี่ แต่ก่อนจากไปก็ทิ้งทรัพย์สินก้อนใหญ่ไว้ให้นาง
หลังจากนั้น ยายหูหนวกอาศัยเสน่ห์ที่ยังไม่เสื่อมคลาย เปลี่ยนผู้อุปถัมภ์ไปอีกหลายคน จึงได้ทรัพย์สินเงินทองและของมีค่าไม่น้อยมาอีกครั้ง
เมื่อสงครามสิ้นสุดลงและประเทศได้รับการปลดปล่อยอย่างทั่วถึง ยายหูหนวกก็ตัดสินใจบริจาคบ้านหลังนี้ออกไป
ทางการเห็นว่านางอายุมากแล้ว อีกทั้งยังมีความตระหนักรู้ทางการเมืองอยู่บ้าง จึงเก็บเรือนด้านหลังในลานหลังบ้านไว้ให้นางใช้พักพิงยามชรา
ตอนตรวจสอบภูมิหลัง ยายหูหนวกโกหกว่าเดิมทีนางเป็นสาวใช้ในบ้านของเจ้าของบ้าน และฉวยโอกาสขโมยโฉนดที่ดินกับเอกสารสิทธิ์บ้านออกมาตอนที่ครอบครัวเจ้านายหนีภัย
ด้วยเหตุนี้ ยายหูหนวกจึงถูกจัดให้อยู่ในชนชั้นชาวนายากจน และด้วยความช่วยเหลือของหยางเหว่ยหมิน นางยังได้รับสถานะผู้สูงอายุไร้ผู้พึ่งพิงอีกด้วย
นับแต่นั้นมา ยายหูหนวกก็เริ่มเก็บตัว ไม่ค่อยออกจากบ้าน และซ่อนตัวอย่างมิดชิด
เมื่อห้องอื่น ๆ ในลานบ้านทยอยแบ่งให้ผู้คนเข้าพัก ยายหูหนวกก็เริ่มมองหาคนที่เหมาะจะดูแลนางยามแก่เฒ่าจากบรรดาผู้อยู่อาศัยใหม่