“แบบนี้ก็ดีแล้ว”
เหออวี่เฟิงไม่ได้ใส่ใจนัก เขามองชายชราที่นั่งอยู่ตรงมุมห้อง ใบหน้ามีรอยแผลไฟไหม้เด่นชัด แล้วเอ่ยว่า “นี่คือคุณลุงจางใช่ไหมครับ มานั่งดื่มด้วยกันสักหน่อยสิ!”
“เฒ่าจาง เลิกวางท่าได้แล้ว น้ำลายจะไหลเป็นทางอยู่แล้วมั้ง?”
หลี่หวยเต๋อหัวเราะร่วน “รีบมานั่งนี่เร็ว!”
“ฮี่ ๆ”
ชายชราจางยิ้มอย่างซื่อ ๆ พลางถูมือแล้วเดินมานั่งข้างหลิวต้าหลง
กับข้าวบนโต๊ะมีไม่มากนัก มีไก่ตุ๋นเต้าหู้กับแผ่นวุ้นเส้นเต็มกะละมังเหล็กใบใหญ่จนพูนขึ้นมา ผัดผักกาดขาวใส่น้ำส้มสายชูหนึ่งชาม ไข่ผัดชามใหญ่หนึ่งชาม ผักดองซอยหนึ่งจาน และถั่วลิสงทอดสีแดงฉานอีกหนึ่งจาน
อาหารมีไม่หลากหลาย แต่ปริมาณไม่น้อยเลย
“เฒ่าจาง คนนี้คือเหออวี่เฟิง หัวหน้ากองรักษาความปลอดภัยสองคนใหม่ของโรงงานเรา ต่อไปค่าใช้จ่ายของเขาก็ลงบัญชีฉันไว้”
หลี่หวยเต๋อรินเหล้าให้ชายชราจางด้วยตัวเอง ก่อนเอ่ยขึ้น
“ผู้อำนวยการหลี่ แบบนี้ไม่เหมาะหรอกครับ!”
เหออวี่เฟิงรีบปฏิเสธ
“หัวหน้ากอง ที่จริงค่าใช้จ่ายของกองเราก็ลงบัญชีไว้กับผู้อำนวยการหลี่มาตลอดครับ”
หลี่เยว่เกาศีรษะพลางบอก
“ค่าใช้จ่ายของกองเราลงบัญชีไว้กับผู้อำนวยการหลี่ทั้งหมดเลยหรือ?”
เหออวี่เฟิงได้ยินแล้วอดชะงักไม่ได้
“แค่กินดื่มนิดหน่อยเอง พี่ชายคนนี้จ่ายไหว”
หลี่หวยเต๋อยิ้ม “เรื่องเล็กน้อยทั้งนั้น มา ๆ วันนี้เป็นวันแรกที่หัวหน้าเหอมาทำงาน พวกเราดื่มฉลองกันก่อน ต้อนรับหัวหน้าเหอเข้าสู่โรงงานของเรา!”
“มา ดื่ม!”
หลี่เยว่ยกจอกขึ้นเป็นคนแรก คำพูดที่เหออวี่เฟิงกำลังจะเอ่ยจึงถูกกลืนกลับลงคอไป