หา?
ทำแบบนี้ก็ได้ด้วยหรือ?
แม้หยางเหว่ยหมินจะพบเจอเรื่องราวมามากมาย แต่พอได้ยินเหออวี่เฟิงพูดเช่นนี้ก็อดชะงักไปไม่ได้
ให้ อี้จงไห่ซื้อบ้านจากโรงงานไปก่อน แล้วค่อยชดใช้ให้เหออวี่เฟิงงั้นหรือ?
เรื่องนี้จัดการไม่ยากจริง ๆ
แต่ปัญหาคือถ้าทำแบบนี้ หยางเหว่ยหมินก็รู้สึกเหมือนตัวเองถูกเหออวี่เฟิงใช้เป็นเครื่องมือ ร่วมมือกับอีกฝ่ายรังแกคนอื่นอย่างไรอย่างนั้น
อย่างไรเสีย บ้านก็เป็นของโรงงาน หากผู้อำนวยการโรงงานอย่างเขาไม่พยักหน้า อี้จงไห่อยากซื้อก็ซื้อไม่ได้
แต่ถ้าไม่เห็นด้วย เหออวี่เฟิงก็ไม่ยอมอ่อนข้อ อี้จงไห่ก็ยังต้องเข้าไปนั่งคุกอยู่ดี
ช่างเถอะ ค่อยกลับไปถามยายหูหนวกว่าคิดอย่างไร
ถึงอย่างไรก็เป็นเรื่องของอี้จงไห่เอง จะยอมกล้ำกลืนความเสียเปรียบนี้ หรือจะเข้าไปนั่งคุก ก็ต้องให้พวกเขาตัดสินใจกันเอง
เขาช่วยเจรจาได้ถึงขนาดนี้ก็นับว่าทำเต็มที่แล้ว
เพราะเรื่องนี้ยังทำให้เขาต้องผิดใจกับสหายร่วมรบเก่า หยางเหว่ยหมินรู้สึกว่าไม่คุ้มเอาเสียเลย
“เอ่อ หัวหน้าเหอ ผมเข้าใจความหมายของคุณแล้ว เดี๋ยวผมจะไปถามอี้จงไห่ก่อนว่าคิดอย่างไร”
หยางเหว่ยหมินกล่าวอย่างครุ่นคิด “ผมว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร แต่หัวหน้าเหอ ที่พักของคุณตอนนี้ยังไม่เรียบร้อยหรือ?”
“เพิ่งเลือกบ้านเสร็จ แต่ยังเข้าอยู่ไม่ได้ ต้องรอหลังปีใหม่ พอเริ่มฤดูใบไม้ผลิแล้วค่อยจัดการปรับปรุง”
เหออวี่เฟิงไม่ได้คาดหวังให้หยางเหว่ยหมินรับปากแทนอี้จงไห่ได้ทันที จึงรับคำตามที่อีกฝ่ายพูด “เป็นเรือนข้างในลานบ้านหมายเลข 95 น่ะครับ”