เหออวี่เฟิงทักทายหลี่หวยเต๋อแล้ว ก่อนจะตามโจวหย่งไปยังโรงอาหารของโรงงานเหล็ก
ขณะเดียวกัน หลี่ชุ่ยเหลียนก็ได้พบอี้จงไห่ที่ถูกขังมาสองวันเสียที
เพียงชั่วข้ามคืน อี้จงไห่ก็ดูซูบโทรมลงไปมาก
ในฐานะช่างเทคนิคอาวุโสของโรงงานเหล็ก อี้จงไห่เคยเป็นคนกระปรี้กระเปร่าและเปี่ยมความมั่นใจ
ไม่เพียงเคยได้รับรางวัลแรงงานดีเด่นของโรงงาน แต่ยังเคยได้รับคำชมเชยเพราะฝีมือช่างยอดเยี่ยมอีกด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากช่างเก่าแก่จำนวนมากถูกโยกย้าย เขาก็กลายเป็นหนึ่งในช่างเทคนิคอาวุโสไม่กี่คนที่ยังเหลืออยู่ในโรงงานเหล็ก
ประกอบกับยายหูหนวกเคยฝากฝังเขาไว้กับหยางเหว่ยหมิน อี้จงไห่จึงเป็นคนที่โรงงานให้ความสำคัญมาก ไม่ว่าจะเดินไปไหนก็เชิดหน้าชูคอ ใครเห็นเข้าก็ต้องเรียก “ช่างอี้” อย่างนอบน้อม
แต่ในห้องขังของสถานีตำรวจ เขาไม่มีรัศมีพวกนั้นอีกแล้ว
ตอนเพิ่งเข้ามาเมื่อคืน อี้จงไห่ยังวางท่าช่างเทคนิคอาวุโส ตั้งใจจะสั่งสอนพวกอันธพาลที่ถูกจับเข้ามาเพราะลักเล็กขโมยน้อยกับทะเลาะวิวาท แต่พอถูกหนุ่มคนหนึ่งซัดเข้าให้สองหมัด เขาก็สงบเสงี่ยมลงทันที
พอตกกลางคืน เขาทำได้แค่นอนขดตัวอยู่ใกล้ส้วมหลุมที่สุด
คนที่ลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำกลางดึก หากไม่ระวังก็อาจโดนปัสสาวะกระเด็นใส่ตัว
ตอนแรกอี้จงไห่ยังพูดจาดี ๆ ขอให้คนอื่นแบ่งที่นอนให้เขาขยับห่างจากส้วมหลุมสักหน่อย
แต่ห้องขังขนาดสิบกว่าตารางเมตรเบียดคนไว้เกือบยี่สิบคน แค่พลิกตัวยังลำบาก ไม่มีใครอยากสนใจเขา