ทรุดโทรมขนาดไหนน่ะหรือ?
“ประมาณว่า...เหมือนถูกพวกญี่ปุ่นบุกปล้นสักสองสามรอบกระมัง...”
หลูเฉียนจิ้นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนอดยกมือเกาศีรษะไม่ได้ ในที่สุดก็นึกหาคำเปรียบเทียบที่เหมาะสมได้
ถูกพวกญี่ปุ่นบุกปล้นสักสองสามรอบ?
นั่นคงทรุดโทรมเอาเรื่องจริง ๆ...
“ไม่อย่างนั้นไปลานบ้านหมายเลข 94 ดีไหม?”
หลี่หวยเต๋อหัวเราะพลางกล่าวว่า “เรือนชั้นในนั่นคงต้องรื้อซ่อมกันใหม่หมด ถึงจะเข้าอยู่ได้”
“ผมชอบซ่อมแซมใหม่อยู่แล้ว”
เหออวี่เฟิงโบกมือ “เอาที่นั่นแหละ”
“หัวหน้าเหอ แน่ใจหรือ? ใกล้ปีใหม่แล้ว อากาศก็หนาวจัด ซ่อมบ้านตอนนี้ไม่ได้หรอก”
หลี่หวยเต๋อถามอย่างสงสัย “ทำไมต้องอยู่ลานบ้านหมายเลข 95 ด้วย?”
“ผมโตมากับเหอต้าชิง ตอนเด็ก ๆ เคยอยู่แถวนั้นมาสิบกว่าปี เลยผูกพันน่ะครับ”
เหออวี่เฟิงแต่งเหตุผลขึ้นมาส่ง ๆ “อีกอย่าง ผมก็ไม่รีบร้อนอะไร รอถึงฤดูใบไม้ผลิค่อย ๆ ซ่อมก็ได้”
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ ในเมื่อคุณยืนกราน ผมก็ไม่พูดอะไรมากแล้ว”
หลี่หวยเต๋อพยักหน้า “คณะกรรมการจัดสรรบ้านอยู่ในความดูแลของผมพอดี เดี๋ยวผมจัดการให้ทำเรื่องให้คุณเลย”
“รบกวนผู้อำนวยการหลี่แล้วครับ”
เหออวี่เฟิงพยักหน้า
หลี่หวยเต๋อหยิบแบบฟอร์มจัดสรรบ้านจากตู้เอกสาร ส่งให้เหออวี่เฟิงกรอก จากนั้นก็ประทับตราแดงลงไป
ทันทีที่ตราประทับลงบนเอกสาร เหออวี่เฟิงก็ได้ยินเสียงระบบเย็นชาไร้อารมณ์ที่เฝ้ารอมานานในที่สุด
【ตรวจพบว่าโฮสต์ได้รับทรัพย์สินประเภทเรือนสี่ประสานซึ่งเป็นแหล่งโชคชะตาของโลกนี้ 1 แห่ง เริ่มคำนวณรางวัล】