ซ่อนปิ่นโตให้เรียบร้อยแล้ว เหออวี่จู้ก็ใช้ตะเกียบแยกไก่ในหม้อออกจากกัน จากนั้นเติมเต้าหู้อีกหลายชิ้นจนเต็มหม้อ
มองหม้อที่อาหารแทบล้น เหออวี่จู้ก็เลิกคิ้วอย่างภาคภูมิใจ
ปริมาณขนาดนี้ ใครจะดูออกว่าอาหารหายไป?
ต่อมา เหออวี่จู้ก็คีบหมูตุ๋นพะโล้มันเยิ้มกับน่องไก่อีกหลายชิ้นใส่รวมกัน แล้วใส่มันฝรั่งหั่นเต๋าสองลูกลงไปในหม้อ
หมูผัดซ้ำทำง่ายมาก แค่เพิ่มวัตถุดิบเข้าไปอีกหน่อย ตอนยกลงจากเตาก็แบ่งส่วนที่จะเก็บไว้ก่อนได้เลย
ทำกับข้าวเสร็จ เหออวี่จู้ก็ได้ปิ่นโตเต็มปริ่มมาสามเถา หิ้วไว้ในมือแล้วหนักอึ้ง
“ขากลับแวะไปเชื่อเหล้าขาวสักครึ่งกิโล คืนนี้จะได้ดื่มกับพี่ใหญ่ให้เต็มที่!”
ซ่อนปิ่นโตทั้งสามเถาเรียบร้อย เหออวี่จู้ถึงค่อยพอใจ จุดบุหรี่ให้ตัวเองแล้วสูดเข้าไปอย่างสบายอารมณ์
“เสาจู้ เตรียมอาหารเสร็จหรือยัง? แขกมาถึงแล้ว!”
หลี่เอ้อร์เป่า หัวหน้าโรงอาหาร เห็นเหออวี่จู้คาบบุหรี่นั่งสบายใจเฉิบ ก็รีบเดินมาทวงถาม
“โธ่ เรื่องที่เสาจู้จัดการ ท่านยังไม่วางใจอีกหรือ? ดูสิ เสร็จหมดแล้ว ยกขึ้นโต๊ะได้ทุกเมื่อ!”
เหออวี่จู้บุ้ยปากไปทางเขียงแล้วพูดว่า “หมูตุ๋นพะโล้ ไก่ตุ๋นเต้าหู้ หมูผัดซ้ำ ไข่ผัดพริก หมูสามชั้นผัดผักกาดขาว ซุปผักกาดดองรสเปรี้ยวเผ็ด แล้วก็ซอสพริกสูตรลับเฉพาะของผม รับรองว่าท่านผู้นำจะอร่อยจนแทบกลืนลิ้นตัวเอง!”
“ดี! หลิวหลาน ยกอาหารขึ้นโต๊ะ!”
หลี่เอ้อร์เป่ากวาดตามองอาหารสองสามจานบนโต๊ะ ความกังวลในใจก็พลันคลายลง
ต้องยอมรับว่าเสาจู้จะเป็นคนเหลวไหลไปบ้าง แต่ฝีมือทำอาหารของเขาก็มีดีจริง ๆ