หลังแนะนำทั้งสองฝ่ายเรียบร้อยแล้ว หยางเหว่ยหมินก็ลุกขึ้นรินชาให้ทั้งคู่ด้วยตัวเอง หลิวหลานกับหลี่เอ้อร์เป่าก็ยกถาดอาหารเข้ามาพอดี
“ท่านผู้นำทั้งหลาย ผมเป็นหัวหน้าโรงอาหารของโรงงานเรา หลี่เอ้อร์เป่าครับ ขออนุญาตเข้ามาเสิร์ฟอาหารนะครับ”
หลี่เอ้อร์เป่าก้มศีรษะเล็กน้อย ก่อนยกอาหารจากถาดมาวางบนโต๊ะทีละจาน
“หัวหน้าหลี่ ลำบากคุณแล้ว จู้จื่อยังอยู่ไหม? ไปเรียกเขามาหน่อย”
เมื่อหลี่เอ้อร์เป่าเสิร์ฟอาหารเสร็จ หยางเหว่ยหมินก็ถามพร้อมรอยยิ้ม
“อยู่ครับ อยู่! ผมจะไปเรียกมาเดี๋ยวนี้!”
หลี่เอ้อร์เป่าพยักหน้ารัว ๆ แล้วพาหลิวหลานเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
เวลานี้เหออวี่จู้กำลังคาบบุหรี่ นั่งยอง ๆ ดูมดอยู่ตรงประตูหลังอย่างเบื่อหน่าย
วันนี้โจวหย่งกำชับเขาเป็นพิเศษว่าทำอาหารเสร็จแล้วอย่าเพิ่งกลับ ผู้อำนวยการโรงงานหยางมีธุระจะคุยด้วย เขาจึงไม่กล้าจากไป
ถึงอย่างไรเขาก็แค่ชอบเกียจคร้าน ไม่ได้โง่เขลา เรื่องไว้หน้าผู้อำนวยการโรงงานเขายังรู้จักทำ
“จู้โง่ ผู้อำนวยการโรงงานเรียกนายไป รีบไปเร็ว!”
หลี่เอ้อร์เป่าวิ่งกระหืดกระหอบมาหาเขา แล้วคว้าตัวดึงให้ลุกขึ้น “รีบไป ท่านผู้นำทั้งหลายรอนายอยู่!”
“รอฉันเหรอ?”
เหออวี่จู้ถึงกับงง
เขาก็เป็นแค่พ่อครัว พวกผู้ใหญ่จะรอเขาทำไม?
ตอนแรกนึกว่าผู้อำนวยการโรงงานหยางแค่อยากเรียกเขาไปอวดฝีมือพ่อครัวของโรงงานให้แขกดูหลังมื้ออาหาร นี่เพิ่งเริ่มเสิร์ฟเอง เรียกไปทำไมกัน?
หรือว่าจะมีเรื่องดี ๆ?