โรงงานเหล็กเป็นโรงงานขนาดใหญ่ที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งในเมืองจิ่วจิ่วเฉิง ปัจจุบันมีพนักงานเกือบ 5,000 คน
มีคนจำนวนมากเข้าแถวรอแบ่งบ้าน ในบรรดานั้นมีไม่น้อยที่รอมาตั้งแต่ช่วงเริ่มก่อตั้งโรงงาน แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้บ้าน
แม้เหออวี่เฟิงจะมีสถานะเป็นเจ้าหน้าที่ระดับแกนนำ แต่หลี่หวยเต๋อคิดว่าการจัดบ้านให้เขาทันทีหลังจากรายงานตัว ถือเป็นการมอบน้ำใจที่เหมาะสมแล้ว
เหออวี่เฟิงพลิกดูเอกสารปึกหนาอย่างละเอียด แล้วพบว่าบ้านเหล่านี้ล้วนเป็นเรือนเล็กที่มีทางเข้าออกเป็นของตัวเอง
ส่วนใหญ่เป็นบ้านที่รัฐบาลยึดมาจากนายทุนหรือเจ้าที่ดินเมื่อหลายปีก่อน
“ผู้อำนวยการหลี่ บ้านพวกนี้...”
หลังดูเสร็จ เหออวี่เฟิงก็วางเอกสารกลับลงบนโต๊ะ
“ทำไมหรือ? สหายเหอไม่พอใจหรือ? ยังมีที่อื่นอีกนะ!”
หลี่หวยเต๋อถามขึ้นก่อนที่เขาจะพูดจบ
บ้านเหล่านี้ล้วนเป็นบ้านที่เขาคัดสรรมาอย่างดี จุดประสงค์ก็เพื่อดึงคนที่เป็นประโยชน์ต่อตนเองมาเป็นพวก
ถ้าขนาดนี้แล้วยังไม่ถูกใจ ดูท่าความต้องการของเหออวี่เฟิงจะสูงไม่น้อย
แต่หลี่หวยเต๋อกลับคิดว่ายิ่งเขาต้องการมากก็ยิ่งดี เพราะนั่นแสดงว่ามีความสามารถ ขอเพียงความสามารถสมกับสิ่งที่ต้องการ ต่อให้ตนเองเสียเปรียบบ้างก็ไม่เป็นไร
ถึงขั้นยกบ้านของตัวเองให้เขาสักหลังยังได้!
“ไม่ครับ ไม่ใช่แบบนั้น ผู้อำนวยการหลี่เข้าใจผิดแล้ว!”
เหออวี่เฟิงส่ายหน้า “ผมไม่ได้ไม่พอใจ แต่บ้านพวกนี้ดีเกินไปครับ”
“ดีเกินไป?”
หลี่หวยเต๋อชะงักไปเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ไม่เข้าใจความหมายของเหออวี่เฟิงอยู่ชั่วขณะ