“ไร้ประโยชน์ เย่ซิงเหอตายแล้ว แก่นแท้ของกายดาบศักดิ์สิทธิ์ทั้งสิบสองย่อมสลายไปแล้ว!”
เย่หานมองประมุขสำนักเต๋ากับจอมมารสลับกัน “พวกเจ้าไปตรวจสอบได้ หากแก่นแท้นั้นยังอยู่จริง ก็พรากไปหลอมรวมเถอะ”
สองมหาปรมาจารย์ไม่ได้นัดหมายกันแต่อย่างใด กลับพร้อมใจกันเคลื่อนไหว ชั่วขณะนั้นเองก็ทะลุกองอากาศไป มาปรากฏกายข้างศพของเย่ซิงเหอ
ญาณทั้งสองระเบิดออก พลังปราณถูกส่งเข้าไปในร่างเย่ซิงเหอ ค้นหาสิ่งใดสักอย่าง
ชั่วครู่ต่อมา ทั้งคู่ก็ขมวดคิ้ว
ไม่พบสิ่งใดเลย
ทั้งสองมองเย่หานอย่างฉงน
การต่อสู้ในวันนี้ ภายใต้สายตาของทุกชีวิต เย่หานสังหารเย่ซิงเหอแล้วก็ประลองกับเสวียนจีหนวี่ตี้ต่อทันที ไม่มีทางที่เขาได้เก็บสิ่งใดจากร่างของเย่ซิงเหอไป
แต่แก่นแท้ของกายดาบศักดิ์สิทธิ์ทั้งสิบสองในร่างเย่ซิงเหอกลับหายสิ้นซาก
“บุคคลนี้แม้เก่งกาจ กระทั่งเกินกว่าองค์แท้ของปูเมี่ยเจี้ยนตี้ในยุคเดียวกัน แต่ก็เป็นเพียงหุ่นเชือกเท่านั้น เมื่อข้าสังหารมันลง แก่นแท้ของกายดาบศักดิ์สิทธิ์ทั้งสิบสองย่อมสลายกลับคืนสู่สวรรค์ปฐพีโดยตรง ปูเมี่ยเจี้ยนตี้มิได้เป็นคนโง่ จะไปยอมให้กายดาบศักดิ์สิทธิ์ทั้งสิบสองของตนหลุดรอดออกไปได้อย่างไร”
น้ำเสียงของเย่หานเรียบนิ่ง
ประมุขสำนักเต๋ากับจอมมารแม้ฟังไม่เข้าใจทุกอย่างที่เย่หานกล่าวถึงปูเมี่ยเจี้ยนตี้ แต่ก็เข้าใจความหมายผิวเผิน ทั้งคู่อัดอั้นใจแสนขมขื่น
นั่นมันกายดาบศักดิ์สิทธิ์ทั้งสิบสองนะ!
อย่าว่าแต่ในทวีปเสินอู่ แม้แต่ในโลกกลางสามพัน ในโลกใหญ่สามพัน กระทั่งในสวรรค์ทั้งเก้าชั้น และโลกพิเศษไร้นับไม่ถ้วนอื่น ๆ ก็ล้วนเป็นหนึ่งในร่างกายที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
กายดาบที่แกร่งที่สุดทั้งสิบสองซึ่งสรรพชีวิตและบรรดาผู้แข็งแกร่งแห่งวิถีกระบี่ทั้งปวงเฝ้าฝันถึง เป็นสิ่งล่อใจเกินกว่าจะทานทาน