เสวียนจีหนวี่ตี้เงียบงันไปครึ่งชั่วยาม
แล้วจู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็นดุดัน “หัวใจเทียนตี้ของเจ้าซ่อนอยู่ที่ใด?”
“ก็ธรรมดาซ่อนอยู่ที่…”
ริมฝีปากเย่หานแต้มรอยยิ้มเยาะเย้ย “ซ่อนอยู่ในที่ที่เจ้าไม่มีวันรู้”
“เจ้า…!”
เสวียนจีหนวี่ตี้แทบหายใจติดคอ
เย่หานสีหน้าจริงจัง ศักดิ์สิ่งฆ่าฟันพุ่งโพลงไร้ขอบเขต “จดจำไว้ให้ดี เจ้า ฮั่นไห่ต้าตี้ ถูซื่อกู่ตี้ ปูเมี่ยเจี้ยนตี้ จักรพรรดิสังหารหมื่นกาล ซิงเหอต้าตี้ จิ่วเทียนต้าตี้ ชางเทียนเตาตี้ และเฮ่าเทียนต้าตี้ ทั้งหมดจงรอข้าอยู่ในแดนสวรรค์อย่างเงียบ ๆ ข้า เย่หาน ในอดีตคือผู้ไร้พ่าย ชาตินี้จะยิ่งก้าวขึ้นสู้ฟ้า ทลายพันธนาการแห่งยุคโบราณกาล บุกทะลวงถึงขีดสุดแห่งสวรรค์ปฐพี ปฏิวัติวิถียุทธ์เหนือทุกภพ!”
ณ มหาปฐพีแดนไกล ผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วนสั่นสะเทือนไปทั้งจิต สิ่งมีชีวิตโบราณที่ดำรงอยู่มานับพันปี ต่างใจอ่อนหวั่นสับสนไปหมด
ส่วนสามมหาสุดยอดคือท่านจ้าว ปฐพีมารและปฐพีเต๋า ต่างนัยน์ตาแทบแตก เชื่อไม่ได้
เสวียนจีหนวี่ตี้ พวกเขาไม่เคยได้ยิน
แต่พวกเขาเคยได้ยินปูเมี่ยเจี้ยนตี้ เพราะชื่นชมของกายดาบเทพสิบสองดังกระฉ่อนไปทั่วทุกซอกทุกมุมแห่งท้องนภาดารา
และยังเคยได้ยินถูซื่อกู่ตี้ เพราะถูซื่อกู่ตี้ในวัยหนุ่มก็เคยผงาดขึ้นจากโลกเล็กแห่งหนึ่ง ก้าวไต่ฟ้าทีละขั้น ในที่สุดกลายเป็นผู้แข็งแกร่งเหนือกว่าท้องนภาดาราทุกภพ
นั่นคือผู้แข็งแกร่งที่ยืนเหนือจุดสูงสุดของทุกภพ ไร้พ่ายจริง ๆ ในท้องนภาดารา
เย่หานรู้ได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น หญิงตรงหน้าถูกเขาจับมาเทียบเคียงไว้กับปูเมี่ยเจี้ยนตี้และถูซื่อกู่ตี้?