ภายในแดนจิ๋วแห่งนี้ ไม่ว่าใกล้หรือไกล ล้วนเต็มไปด้วยอาคารโบราณนับไม่ถ้วน
บางอาคารส่อกลิ่นอายของกับดักพลังอย่างเข้มข้น ชัดเจนว่าถูกคุ้มครองด้วยมหากับดักวิถียุทธ์และค่ายกลจารึกอักขระโบราณนับประการ
บางอาคารกับดักภายนอกกลับแตกสลายหายไปแล้ว หรือไม่ก็หยุดหมุนเวียน ภายในส่งกลิ่นหอมของยาวิเศษอันหนักอึ้ง ชวนใจล่อลวงเหลือเกิน
เย่หานยังเห็นแปลงยาโอสถบางแห่ง แต่เวลาผ่านไปนานเกินไป สิ่งต่าง ๆ ในแปลงยาแห้งเหี่ยวไปเกือบหมดสิ้น เหลือเพียงยาวิเศษชั้นสูงสุดที่พิเศษเพียงไม่กี่ชนิดยังคงเติบโต สุกงอมมาแต่นาน พร้อมเก็บเกี่ยวได้ทันที
ผู้ฝึกยุทธ์นับไม่ถ้วนเริ่มชิงดีชิงเปรียบกันแล้ว บ้างถึงกับลงมือปะทะกัน ความโกลาหลเกิดขึ้นทั่วสารทิศ
"สิ่งที่เหลือรอดมาได้ถึงบัดนี้ ล้วนเป็นโอสถศักดิ์สิทธิ์ทั้งนั้น ย่อมไม่ใช่ของธรรมดา แต่สำหรับข้าแล้ว ไม่มีแรงดึงดูดใจใด ๆ"
เย่หานส่ายหน้าเล็กน้อย สายตากวาดผ่านสรรพสิ่งเบื้องหน้า ไม่ฝักใฝ่แม้แต่น้อย พุ่งตรงไปยังส่วนลึกของแดนจิ๋วนี้ หรือนั่นก็คือส่วนลึกของอาคารทั้งหลายนั่นเอง
สุสานยุทธ์เชียนเหรินแห่งนี้ยิ่งมีความพิเศษจริง ๆ แตกต่างจากสุสานยุทธ์นับจำนวนมากที่เย่หานเคยพบเห็นมาก่อนหน้า
ความพิเศษอยู่ตรงที่ มันราวกับว่าอาณาบริเวณต้นตำรับของนิกายเชียนเหรินทั้งสำนักถูกย้ายมาไว้ในแดนจิ๋วแห่งนี้โดยตรง หรือไม่ที่นี่ก็คืออาณาบริเวณต้นตำรับในยุคที่นิกายเชียนเหรินยังคงอยู่จริง ๆ ถูกอนุรักษ์ไว้อย่างสมบูรณ์บริบูรณ์ มิใช่สุสานในความหมายทั่วไป หรือสิ่งที่ใครบางคนสร้างขึ้นเป็นของฝังศพอย่างตั้งใจแต่อย่างใด
กลับคล้ายคลึงกับวังยุทธ์หงส์โลหิตในอดีตอยู่บ้าง แต่ถูกอนุรักษ์ไว้อย่างสมบูรณ์กว่ามาก และเมื่อเย่หานกวาดสายตาผ่าน ใช้พลังจิตสำรวจ เขาก็รู้ทันทีว่านิกายเชียนเหรินนั้น นิกายหงส์โลหิตไม่อาจเทียบได้สักหยิบมือ