แต่ว่าอัจฉริยะขั้นสูงสุดที่แท้จริง ใครเล่าจะยอมก้มหัวอยู่ใต้อำนาจผู้อื่น
อย่างน้อยเย่หานก็ไม่มีทางเข้าร่วมพันธมิตรใด ๆ เพื่อไปร่วมสักการะเจ้าสำนักร่วมกับคนอื่นหรอก
เว้นแต่ตัวเขาเองจะเป็นเจ้าสำนักของพันธมิตรนั้น
ไม่เช่นนั้นแล้ว ต่อให้ได้ประโยชน์มา ส่วนที่ตกถึงตัวเขาก็มีน้อยเหลือเกิน บางทียังต้องส่งภาษีส่งบรรณาการขึ้นไปอีก แบบนี้จะไปเพื่ออะไรกัน?
เมื่อจักรพรรดินีกับพวกพ้องเคลื่อนห่างออกไป เย่หานก็เห็นบรรดาผู้บำเพ็ญอีกหลายหมู่พุ่งเข้ามาทักทาย
"ท่านเย่หาน มาจากแคว้นโบราณแห่งใด?"
"เข้าร่วมสมาคมวิถีกระบี่ของพวกเราเป็นไฉน?"
"ลองพิจารณาดูบ้าง มาร่วมกับสมาคมสายฟ้าของพวกเรามิดีกว่าหรือ?"
เสียงเรียกต่าง ๆ ดังขึ้นรอบด้าน คนจำนวนมากต่างเปิดปากชวนเข้าร่วม
จอมยุทธ์ขั้นอ๋องขั้นที่เจ็ดหนึ่งคนเดินมาเอง "เจ้าปฏิเสธความดีใจของจักรพรรดินีไปแล้ว คงจะมีเรื่องยุ่งตามมาบ้าง เพราะคนจำนวนไม่น้อยย่อมไม่พอใจเจ้า เข้าร่วมสมาคมวิถีหมัดของพวกเราเป็นอย่างไร? เจ้าสำนักของสมาคมวิถีหมัดเราคือจักรพรรดิหมัดที่หนึ่งต่างหาก เมื่อเข้าสังกัดแล้ว หากอนาคตทำผลงานได้ดี แม้แต่เจ้าสำนักยังจะลงมือชี้แนะเพลงหมัดของเจ้าให้อีกด้วย"
"สมาคมวิถีหมัดหรือ?"
เย่หานกวาดสายตามองผู้นั้นหนึ่งครั้ง "ขอโทษด้วย ข้าว่าไว้แล้ว ไม่มีทางเข้าร่วมพันธมิตรใด"
จอมยุทธ์ขั้นอ๋องขั้นที่เจ็ดผู้นั้นส่ายหัว "ผู้ที่กล้าก้าวเข้าสู่สนามรบกู่โจวจากบรรดาแคว้นโบราณทั้งหลาย ล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดในรุ่น ล้วนถูกขนานนามว่าอัจฉริยะ ผู้เปี่ยมปีศาจ มีทิฐิมานะสูงและไม่มีใครอยู่ในสายตาก็เป็นเรื่องปกติ แต่ไม่ช้าไม่นานก็ต้องเสียเปรียบแน่ อย่างไรก็ดี ข้าจะตอบสนองเจ้าเช่นเดียวกับที่มู่หรงหนิงเสวี่ยทำ ถ้าสักวันเจ้ายินดีเข้าร่วมสมาคมวิถีหมัด ข้าก็ต้อนรับเสมอ"