ณ ตำหนักโอสถในยามนี้
ภายในตำหนักชั้นใน เย่หานระดมพลังเก็บกู่เหมาอย่างเต็มกำลัง ได้โอสถกึ่งก้าวเทวะมาไม่ต่ำกว่าร้อยเม็ด และยังมีโอสถระดับเทพแท้จริงถึง 10 เม็ด
แทบจะคือของสะสมทั้งหมดของตำหนักโอสถแห่งนี้ โชคชะตาอันล้ำค่าที่สุด
พลังปราณของเย่หานหมุนเวียนพลิกพัน ห่อหุ้มกล่องโบราณใบหนึ่งไว้ทั้งใบ เหลือเพียงกล่องใบนี้เท่านั้น
กล่องใบนี้กลับขยับย้ายมิได้ ดุจว่าฐานรากของมันหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับห้วงลึกของแผ่นดิน ต้องอาศัยวิชาหลอมระลายราชันย์มังกรจึงจะเปิดได้
"พลังพรายชื่นชวนขนาดนี้ ไม่รู้ภายในบรรจุสิ่งใดไว้ กลับยั่วยวนให้พลังปราณของข้าร้อนรนคลั่งไคล้เช่นนี้"
เย่หานสูดลมหายใจลึก แล้วลงมือหลอมระลายทันที เต็มเปี่ยมด้วยความคาดหวัง
การก้าวเข้าสุสานยุทธ์เหล่านี้ ดุจได้มาถึงกลางแดนสมบัติ และดุจการพนันหินทั้งที ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าอีกชั่วขณะจะได้รับอานิสงส์ใด อาจเป็นโอกาสอันย้อนธรรมชาติ หรืออาจกลับมือเปล่าไม่ได้อะไรเลยก็เป็นได้
อักขระผนึกถูกปล่อยออกทีละดวง ดุจพลังกัดกร่อนที่แกร่งกล้าที่สุดในโลก ค่อยกลืนกล่องใบนั้นให้แตกร้าวสลาย
ค่อยเป็นค่อยไป พลังพรายสะเทือนใจระเบิดพุ่งออกมา
รัศมีดุจแก้วผลึกสะท้อนส่องออกมาในทันที ส่องสว่างทั่วทั้งตำหนักชั้นใน
"อะไรนะ!"
เย่หานสูดลมหายใจลึก
เขาเห็นหยดของเหลวไหลวิ่งหนึ่งหยด แผ่กลิ่นหอมเข้มข้นที่บรรยายมิได้
ของเหลวเปล่งแสงนั้น แฝงกลิ่นอายแห่งชีวิตอันมโหฬาร ทำให้เย่หานทั้งร่างดุจก้าวเข้าสู่มหาสมุทรแห่งชีวิต เขารู้สึกได้ว่าอายุขัยของตนเพิ่มพูนขึ้นอย่างไร้ขอบเขต
"ของวิเศษนี้คือสิ่งใดกัน?"
เย่หานสูดลมหายใจลึก ฝ่ามือและนิ้วแผ่ออก พลังปราณพลิกพัน ห่อหุ้มหยดของเหลวนั้นทันที