ค่ายทัพชางโจว
ภายในมหาศาลาชาง เย่ซิงเหอนั่งสง่าอยู่ด้านบน แจกันสายตากวาดมองผู้คนทั้งหมด
ทั่วทั้งศาลารวมตัวผู้เฒ่าผู้แก่ฝีมือสูงไว้กว่า 200 คน ล้วนส่วนใหญ่เป็นศิษย์บุตรแห่งเทียนฟู
สิ่งที่น่าไม่อาจเชื่อสายตาคือ ขณะที่เย่ซิงเหอประทับอยู่บนบัลลังก์กลาง ฟ่านเฉินและโจวหยุน ศิษย์ศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองกลับยืนอยู่เบื้องหน้าเหล่าศิษย์บุตรทั้งหลาย มิได้อยู่เคียงข้างเย่ซิงเหอ
"สงครามที่ข้ามอบให้เจ้าทั้งหลาย จดจำไว้ในใจดีแล้วหรือยัง?"
น้ำเสียงของเย่ซิงเหอเยือกเย็นปานน้ำแข็ง ทั้งร่างแผ่พลังแห่งจักรพรรดิอันบรรยายสรรพนานับมิได้ออกมา
"จดจำไว้ในใจแล้ว!"
เหล่าศิษย์บุตรเทียนฟู รวมถึงศิษย์ศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองอย่างฟ่านเฉินและโจวหยุน ตอบรับพร้อมกันเสียงเดียวกัน
เหล่าศิษย์บุตรเทียนฟูผู้ในวันสามัญล้วนเหนือกว่าสรรพสิ่ง ฐานันดรสูงศักดิ์ บัดนี้กลับในสนามรบกู่โจวแห่งนี้กลับกลายเป็นเชื่อฟังสั่งเสียนั่นเสียทุกคน
ดวงตาที่มองไปยังเย่ซิงเหอ ล้วนแล้วแต่เปี่ยมด้วยความเกรงกลัวและความหวาดหวั่น
"ดีมาก ฟ่านเฉิน โจวหยุน พวกเจ้าสองคนถูกเย่หานผนึกเอาไว้ ย่อมไม่สบอารมณ์ อัดอั้นใจคอไม่ดีใช่หรือไม่?"
สายตาเย่ซิงเหอเลื่อนไปยังศิษย์ศักดิ์สิทธิ์ทั้งสอง
"ไม่ผิด!"
ฟ่านเฉินกำหมัดสองหัตถ์แน่น "เย่หานคนนี้ ช่างเป็นสิ่งที่รนหาที่ตายนัก หากมีโอกาส ข้าจะต้องเหวี่ยงศพเจ้าเป็นพันท่อนให้ได้"
"เช่นนั้นจงไปสืบหา สืบจนพบร่องรอยของเย่หาน ข้าจะลงมือเอง"
เย่ซิงเหอเปล่งเสียงอย่างหยิ่งผยอง "คนคนนี้เป็นแค่พันธุ์ผสมของตระกูลเย่ข้าเท่านั้น กล้าที่จะหักหลังหนีออกจากตระกูลเย่ ช่างตายสิบครั้งยังไม่พอที่จะไถ่บาป"