"สวรรค์อันไร้ขอบเขต หมื่นกระบี่คืนสู่ต้นกำเนิด!"
เสียงกล้าของเย่ซิงเหอสั่นสะเทือนสวรรค์ปฐพี กลายเป็นทำนองเทพแห่งฟ้าเก้าชั้น ดลให้แว่นฟ้าทั้งหมดเปลี่ยนสี
ร่างแท้ของเย่หานถูกกระบี่ปราณอนันต์โอบล้อมในชั่วพริบตา เห็นเพียงเสาแสงแห่งสวรรค์ปฐพีที่ประกอบขึ้นจากกระบี่ปราณนับไม่ถ้วนส่องสื่อสารถึงกัน แปรเป็นพลังอันยิ่งใหญ่ ฟันลงมาที่เย่หานอย่างโหดเหี้ยม
โคลง!
เสียงดังของโลหะปะทะกันดังขึ้น
ฉากมังกรตี้ในมือเย่หานหมุนวน บดขยี้กระบี่ปราณเกรียงไกรเส้นหนึ่งจนแตกสลาย
แต่แค่พริบตาถัดมา กระบี่ปราณมหาศาลแห่งสวรรค์ปฐพีก็แพร่พันธุ์ออกมาเรื่อย ๆ ฟันจู่โจมไม่หยุด
เมื่อภาพกระบี่ก่อตัวสำเร็จในทันที มันก็เริ่มผนึกสังหารเย่หานอย่างคลั่งไคล้ มุ่งฟันร่างให้แหลก และบดเผาวิญญาณนักรบให้มอดไหม้
กระบี่ปราณแน่นทึบดังฝูงผึ้ง พร่าพุ่งเข้าใส่เย่หานอย่างไร้ความปรานี
แม้เย่หานจะใช้ฉากรบบดกระบี่ปราณที่แกร่งที่สุดจนแตกสลาย แต่กระบี่แสงอีกนับไม่ถ้วนก็ยังคงบดขยี้ร่างแท้ของเขาไม่หยุด
ท่านที่ทำให้องค์ศักดิ์สิทธิบุตรแห่งสำนักเทียนฝูทั้งหลายสยดสยองก็คือ เย่หานดูเหมือนถูกห้วงมหาสมุทรแห่งพลังเลือดโอบล้อม พลังแห่งร่างกายของเขาแข็งแกร่งถึงขั้นที่จินตนาการไม่ถึง
กระบี่ปราณทั้งหลายต่างพังทลายต่อเนื่อง เมื่อสัมผัสกับเย่หานแม้เพียงวินาทีเดียวก็แตกสลาย กลายเป็นปราณปฐมภูมิบริสุทธิ์ คืนสู่สวรรค์ปฐพี
"สิบเอ็ดปวง… คนนี้มันมีสายเลือดสิบเอ็ดปวง ไปได้ไงกัน!"
ฟ่านเฉินเปิดปากเอ่ย ดวงตาปรากฏร่องรอยหม่นหมอง ยอมรับความจริงเช่นนี้แทบไม่ได้
องค์ศักดิ์สิทธิบุตรแห่งสำนักเทียนฝูทั้งหลายต่างพิศวงสยดสยองไม่ต่างกัน ฉากที่พวกเขานึกคิดว่าเย่หานจะถูกเย่ซิงเหอสังหารอย่างเด็ดขาดนั้นไม่ปรากฏ กลับกลายเป็นภาพอันตระการตาเช่นนี้