“ไม่…!”
“รีบลงมือ ขัดขวางมันเสีย!”
ในโสตปัญญาของเย่ซิงเหอ เสียงของหญิงลึกลับดังก้องขึ้น
เย่ซิงเหอสะดุ้งเฮือกในใจ ก้าวเท้าทะยานขึ้นสู่ห้วงอากาศทันที
แสงกระบี่แผ่ไพศาลทั่วสวรรค์ปฐพี กลายเป็นปรากฏการณ์อลเวง กระบี่ปราณสิบสองสายปูลาดกลายเป็นหนทางแห่งสวรรค์ แบกพาเย่ซิงเหอพุ่งฝ่าไปข้างหน้า
เย่ซิงเหอลงมือแล้ว
เมื่อเขาลงมือ ตี้หวูหมิงก็อดกลืนความอดทนไว้ไม่อยู่
สายบารมีแผ่ซ่านทั่วร่าง มหาอำนาจแห่งจักรพรรดิกวาดล้ำ ร่างสวมเกราะราชันสุญตา
หมัดสังหารน่าสะพรึงพุ่งเข้าโจมตีเย่หาน ทะลุผ่านระยะทางสวรรค์ปฐพีหลายหมื่นลี้ พลังของหมัดนั้นยิ่งแข็งแกร่งขึ้นไปอีก
“บัดซบ!”
หลินเทียนหยิ่นขบฟันแน่น ปล่อยคำเพียงสองคำ แล้วพุ่งเข้าสังหารเย่หานเช่นกัน
ยอดฝีมือทั้งสามลงมือพร้อมกัน ปลดปล่อยพลังสังหารสูงสุดที่ตนมี ไม่เหลือความลังเลอีกต่อไป เพราะเมฆภัยใกล้จะสลาย เย่หานกำลังจะฝ่าภัยสำเร็จ และไม่มีใครรู้ว่าเกิดความเปลี่ยนแปลงใดขึ้น มันกล้าจะกลืนสิ่งมีชีวิตสายฟ้านั้นเข้าไป!
“สายเกินไปแล้ว!”
เย่หานเอ่ยเบา ๆ
เขามองเห็นเงาสามร่างที่พุ่งเข้ามา แต่กลับไม่แฝงความกังวล ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยเจตจำนงแห่งการสังหาร
ซ่า…!
ระหว่างจังหวะหายใจ สิ่งมีชีวิตสายฟ้าก็หายไป ถูกเย่หานกลืนเข้าปากจนสิ้น
ชั่วขณะที่กลืนสิ่งมีชีวิตสายฟ้าลงไป เบื้องในร่างของเย่หานดูเหมือนเกิดการปะทุขึ้น พลังที่เดือดพล่านซักซ้ายไปทั่วเส้นเอ็นและกระดูกทั้งปวงแรงก์
ร่างกายแทบจะถูกฉีกขาดจนแตกสลาย
แต่เหตุการณ์เช่นนั้นกลับไม่ปรากฏ ทุกสรรพสิ่งของสิ่งมีชีวิตสายฟ้ากลับกลายเป็นสารอาหาร คืนชีพทุกอย่างของเขาขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง
ลมปราณภายในร่างของเย่หานฟื้นคืนขึ้นเรื่อย ๆ บัลลังก์วิถียุทธ์กลับคืนสู่เบื้องในอีกครั้ง