ซิ้ว!
ชั่วขณะนั้นเอง สุญญากาศส่งเสียงซิ้วก้อง
แสงกระบี่ฉายสะท้อนแทรกออกมาจากป้ายคำสั่ง
เย็นเยียบ เงียบงัน ไร้เสียงไร้ความรู้สึก!
ในพริบตา แสงกระบี่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเย่หาน ทะยานเข้าทะลุกลางคิ้วของเขา
หนึ่งประชิดลอบสังหาร หนึ่งประชิดโจมตีเงียบ หนึ่งประชิดขัดขวางไม่ได้
กระบี่ปราณพุ่งเข้ามาอย่างเย็นเยียบ แฝงพลังอำนาจสุดประมาณ
ชายผู้นี้ท่าทีเดิมไม่เลวร้าย ยินดีส่งมอบป้ายแดนสวรรค์ด้วยตนเอง แต่ใครเล่าจะคาดคิดว่าในจังหวะวิกฤตนั้น เขาจะปลุกพลังลอบสังหารสุดยอดขึ้นมา
กระบี่ปราณนี้คือปราณแห่งการสังหารขาด ภายในบรรจุพลังอำนาจสยดสยองที่คาดเดาไม่ได้ ความจริงแห่งวิถียุทธ์ และจิตสังหารสูงสุด
ในระยะใกล้ขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงเย่หาน แม้แต่บุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งเทียนฝูทั้งหลายที่อยู่ด้านหน้ายังไม่อาจขวางกั้นหรือหลบหลีกได้
"ฮะฮ่า เสี่ยวขี้เหล็ก เด็กใหม่ของแดนสวรรค์คนหนึ่งกล้าอวดดี!"
เมื่อเห็นแสงกระบี่ทะลุเข้ากลางคิ้วของเย่หาน อัจฉริยะหนุ่มด้านหน้าก็หัวเราะร่ำน้ำ "กล้ายั่วยุทุกชีวิตไร้เทียมทานอย่างข้า นี่คือบทสรุปของเจ้า ข้าจะไม่ผนึกเจ้าให้ตายตรงนี้ แต่จะลากร่างเจ้าที่ยังมีลมหายใจกลับไป ดูดซับสายเลือดของเจ้าแล้วส่งตัวไปให้ศาลบัญชาโทษจัดการ เมื่อถึงตอนนั้นไม่ว่าจะเป็นตำหนักปีศาจร้าย ตำหนักกระบี่โบราณ... ประมุขแห่งตำหนักใหญ่ทั้งหลายย่อมมอบรางวัลมหาศาลแก่ข้า นี่คือบุญญาบุญใหญ่!"
ขณะที่ชายผู้นั้นหัวเราะ เย่หานถูกกระบี่ปราณฆ่าทะลุกลางคิ้ว ร่างสะเทือนเล็กน้อยแล้วโซซัดถอยหลังไปสิบกว่าก้าว
จิตวิญญาณและชีวิตของเขาพลันเสื่อมถอนลงในทันที ดุจสาระแห่งชีวิตที่ไหลรี่รั่วไหล