แท้จริงแล้ว เย่หานยังต้องการซ่อนเร้นต่อไป
รอให้พวกนั้นเปิดประตูมหาศาลา จนหัวใจเทพต้าหวงปรากฏออกมาอย่างสมบูรณ์ค่อยว่ากัน
แต่สถานการณ์เปลี่ยนไป การที่จักรพรรดิยุทธ์ทั้งสิบร่วมมือกันทำให้ผู้คนที่นี่ล้วนถอนตัวออกไปจนเกือบหมดสิ้น เหลือเพียงพวกเทียนฝูและจักรพรรดิยุทธ์ไม่กี่คนจากสามสำนักศักดิ์สิทธิ์
เช่นนั้นเย่หานก็ซ่อนตัวต่อไปไม่ได้อีกแล้ว
เขาตัดสินใจจะลงมือแบบเด็ดขาด ไม่จำเป็นต้องระแวงอะไรอีกต่อไป
ศิษย์เทียนฝูนับไม่ถ้วนสั่นสะท้านใจ จ้องมองเย่หานด้วยความตระหนกสยดสยอง
ทว่าท่ามกลางความสยดสยองนั้น ยังแฝงความริษยาและความสะพรึงกลัวที่บรรยายไม่ถูก หากเย่หานบัดนี้มีฐานะเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์ คนทั้งกลุ่มนี้คงจะเกาะติดเขาราวปลาเหนี่ยวน้ำ ทำงานรับใช้เขาโดยไม่แคร์สีหน้าของศิษย์พี่อู๋ ศิษย์พี่จ้าน หรือใครอีกต่อไป
เพราะผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่ทำให้ผู้คนเกรงกลัว!
ฮึ่มฮืมฮืม!
ประตูมหาศาลาเบื้องหน้าสั่นสะเทือน
การร่วมมือกันของจักรพรรดิยุทธ์ทั้งสิบดูท่าจะถึงช่วงชี้ขาดแล้ว
ทุกคนระเบิดพลังของตนเองอย่างเต็มที่ ไม่กล้าซ่อนเร้นแม้แต่นิดเดียว เพื่อเปิดผนึกแห่งประตูนั้น
และในช่วงเวลาเดียวกันนั้นเอง เย่หานก้าวเท้าเดินมา ไล่เข้าประชิดเข้าไปเรื่อย ๆ ทั้งที่สามารถต้านแรงกดดันแห่งมิติมากมายเบื้องหน้าได้
"ภาพต้าหวง! ส่งมา!"
เย่หานเอ่ยเสียงเย็นชา กล่าวกับศิษย์พี่อู๋เพียงสั้น ๆ
ปัง!
รอบร่างของศิษย์พี่อู๋ สุญญากาศสั่นสะท้านฉับพลัน พลังปราณที่พุ่งทะลักราวคลื่นมหาสมุทรระเบิดออกมา
ชายผู้นี้แทบจะในพริบตาเดียวก็เกิดอารมณ์อยากพุ่งตัวลุกขึ้นฟาดฟัน ผนึกสังหารเย่หานให้สิ้นซาก ณ ที่แห่งนี้ ดวงตาเปล่งประกายเข้มขลังเยือกเย็นยิ่ง