“พวกเจ้า มารุกรานข้าพร้อมกันเลย!”
เย่หานเบิกตามองอย่างดูถูก แล้วเอ่ยวางคำออกมา
จิตวิญญาณและพลังชีวิตภายในกายของเขาระเบิดออกไม่หยุด กลายเป็นกระแสสุญญากาศมหึมา บุกทะลักเต็มพื้นที่แห่งนี้
ม่านอวกาศภายในมหาศาลาชั้นในทั้งหมด เกิดเป็นวงน้ำวนขึ้นโดยมีเย่หานเป็นศูนย์กลาง
พลังและลมหายใจใด ๆ ทั้งสิ้นล้วนถูกฉุดดูดเข้าไปในวงนั้น น้ำวนหมุนคลั่ง กลืนกินทุกสรรพสิ่ง
ยอดฝีมือทั้งสามตื่นตระหนกไม่เป็นท่า รับรู้ถึงสัมผัสแห่งความตายที่คุกคามเข้ามา
ทันใดนั้น ซือหม่าฮ้าวก็ลงมือเสียก่อน
กระบี่กุ้ยซวี่บรรพกาลฟันสังหารพุ่งเข้ามา กระบี่ปราณสยองขวัญล็อกเป้าที่ศีรษะเย่หาน ราวกับตั้งใจประชันชีวิตตายจนถึงที่สุด
“รนหาที่ตาย!”
เย่หานเปิดปากด้วยความเยือกเย็น
ฉางมังกรจักรพรรดิสั่นสะเทือน แผ่นเสียงสั่นไหวของสุญญากาศก้องขึ้น
ระลอกคลื่นอวกาศรุนแรงแผ่ขยายออกไป กลายเป็นคมดาบแห่งอวกาศไร้รูปเนื้อ ขวางกั้นกระบี่ปราณสยองขวัญนั้นเอาไว้ได้โดยตรง
ช่วงเวลาเดียวกันนั้นเอง บุตรศักดิ์สิทธิ์อีกสองคนก็ระเบิดพลังอย่างดุดัน ต่างกลืนยาเม็ดชั้นสูงสุดลงไป ยกระดับขึ้นสู่สภาวะสุดยอดชั่วคราว แล้วบันดาลวรยุทธ์สังหารที่แกร่งที่สุดของตนออกมา
บุตรศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด และกดข่มอำมหิตถึงที่สุด
ในวันทั่วไปพวกเขาล้วนเป็นผู้สูงส่งเหนือผู้ใจในเทียนฟู่ คอยชี้นำสั่งการ จ้องมองศิษย์น้อยนับไม่ถ้วนจากเบื้องบน ไม่เกินจริงเลยว่า เมื่อขึ้นเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์แล้ว แม้แต่ประมุขแห่งวังต่าง ๆ ก็ต้องยกให้เกียรติพวกเขาสักเล็กน้อย
ทั้งสามคน ต่างมีอนาคตอันแจ่มใส มีพรุ่งนี้อันรุ่งโรจน์ ต่อจากนี้ย่อมก้าวขึ้นสู่ฟ้าทีละขั้น แสงสว่างส่องนวลไปทั่งสี่ทิศ