“กระบี่สังหารวิถีมังกร ไร้พ่ายเหนือภพภูตทั้งปวง!”
เย่หานเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น
สองแขนของเขาสั่นสะเทือน มือทั้งสองประสานเข้าหากันพร้อมตบลงเบา ๆ ราวกับพลังไร้ที่สิ้นสุดไหลบ่ามารวมกัน ก่อตัวเป็นกระบี่ศึกสีทองที่บริสุทธิ์เลิศ และเจิดจ้าเลิศ
กระบี่ปรากฏขึ้น ฟันสังหารออกไปหนึ่งดาบ
ฮืน!
สุญญากาศคำรามก้อง แผ่นดินสวรรค์สะเทือนหวั่น
ในหนึ่งดาบ ราวกับมหาวิถีทั้งปวงของภพภูตจะถูกทำลายจากราก
สายอากาศที่โหดเถื่อนเลิศ น่าสะพรึงและเผด็จการปรากฏขึ้น ดวงตาของคนทั้งไม่กี่คนในสนามระยิบวาบ ราวกับเห็นภาพมังกรหมื่นตัวพร้อมใจพุ่งทะยานจากดาบนั้น
เงามังกรนับไม่ถ้วนโบยบิน มุ่งจะทะลวงฝ่ากำแพงกั้นทุกสิ่งในโลก คำรามแผ่เล็บ ฉีกม่านฟ้าให้ขาด
โหดเถื่อน บ้าคลั่งเผด็จการ!
ดูเหมือนสิ่งนี้จะไม่ใช่กระบี่ หากแต่เป็นเสาโบราณที่ทะยานเชื่อมสวรรค์ หนึ่งการฟันออกไป สามารถทำให้สวรรค์และปฐพีแตกร้าวจนระเบิด
เสียงระเบิดดังสนั่น เห็นเพียงกระบี่ศึกสายจักรพรรดิที่ซือหม่าฮ้าวปล่อยออกมาแตกร้าวสลายไปตรงหน้า
ในจังหวะที่กระบี่ศึกแตกสลาย ซือหม่าฮ้าวร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ราวกับสัมผัสได้ถึงเจตจำนงแห่งจักรพรรดิ เจตจำนงอันศักดิ์สิทธิ์เลิศ สูงส่งเหนือสิ่งใด พุ่งทะลุเข้าสู่สมองของเขา
ความหวาดกลัวอันใหญ่หลวงผุดขึ้น ทำให้ซือหม่าฮ้าวทั้งร่างถอยหนีไปทีละก้าว ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเลื่อนลอยและตื่นตระหนก ราวกับยืนอยู่ท่ามกลางสมรภูมิโบราณอันโหดร้าย ที่ทุกวินาทีอาจถูกผู้อื่นสังหาร
หนึ่งดาบ พ่ายแพ้!
“น่าเสียดาย!”
เย่หานส่ายหน้าเล็กน้อย
หากขอบเขตของเขาถึงจักรพรรดิยุทธ์แล้ว ดาบนี้ก็จะสามารถสังหารซือหม่าฮ้าวคนนี้ให้ตายคามือได้
“ตาย!”
เย่หานกำกระบี่ศึกนี้เอาไว้ แล้วพุ่งเข้าสังหารอู๋ยงอีกคนอย่างรุนแรง