“สุสานดารา... มันมีอยู่จริงหรือ?”
ใบหน้าของฉื่อชิงดูไม่ค่อยดีนัก แรงฆาตรกรรมที่แผ่ออกมาจากร่างก็เงียบเชียบลงเป็นบางส่วน
“มีอยู่จริงแน่นอน!”
ผู้อาวุโสเซวียนเอ่ยอย่างเรียบเย็น “แถมมันจะน่าสะพรึงยิ่งไปกว่าคำบอกเล่าเสียอีก ท่านหนวี่ตี้เคยเสด็จไปยังสุสานดาราด้วยพระองค์เอง แต่สุดท้ายก็ต้องเสด็จถอยกลับ”
ฮือ...!
คนทั้งหมวลในที่นี้ต่างสูดลมหายใจเข้าพร้อมกัน ความตระหนกในดวงตาซ่อนเร้นไม่ได้เลย
“สุสานดารา สุสานที่ฝังศพแห่งท้องฟ้าดวงดาวนี้ตามตำนาน”
“ในกาลอดีต เหล่าสิ่งมีชีวิตน่าสะพรึงที่ก้าวเข้าสู่ขอบเขตสูงสุดแห่งจุดสุดยอด อย่างน้อยก็ต้องเป็นผู้แข็งแกร่งไร้พ่ายแห่งยอดสวรรค์ทั้งหลาย แห่งขอบเขตจักรพรรดิวิถี ยามที่อายุขัยถึงทางสุดท้าย ใกล้จะสิ้นชีพลง มักเลือกผนึกตนเองไว้ในภูมิภาคดารานี้”
แววตาของฉื่อชิงเต็มไปด้วยความระแวงกลัว มองไปยังภูมิภาคดารามืดสนิทเบื้องหน้า “งั้นภูมิภาคดาราแห่งนี้ ก็เทียบเท่าดินแดนต้องห้ามแห่งฟ้าดาว หรือแม้แต่แดนสังหารไร้ทางรอด”
“บัดซบ!”
ใบหน้าเซี่ยหวั่นเอ๋อร์บิดเบี้ยว “ไอ้เย่หานกับม่อชิงโหรวนี่ หนีเข้าไปในสุสานดารา ยอมตายข้างใน กล้าๆ กล้าไม่กล้าสู้กับพวกเรา”
ทุกคนเงียบงัน ลังเลไม่แน่ใจ
การบุกสังหารเข้าไปในสุสานดารา ไม่แน่ว่าจะมีชีวิตออกมาได้ ที่แห่งนี้คือหนึ่งใน “ดินแดนต้องห้าม” ที่น่าสะพรึงที่สุดแห่งท้องฟ้าดวงดาว
แม้ผู้แข็งแกร่งเลิศล้ำที่บรรลุขอบเขตชะตาฟ้าลิขิตเข้าไปในสุสานดารา ก็ไม่จำเป็นว่าจะก้าวออกมาได้
“รอ!”
ผู้อาวุโสเซวียนแววตาเย็นเยียบ “บุกเข้าสุสานดาราโดยประมาท ใครก็ต้องตายข้างใน ไอ้เย่หานกับม่อชิงโหรวไม่กล้าลงลึก ไม่ช้าก็เร็วมันต้องหนีออกมา”