“ศิษย์พี่ ไม่ต้องหวาดกลัว ไม่มีใครมารบกวนเจ้าอีกแล้ว!”
เย่หานกล่าวขึ้นด้วยรอยยิ้ม
เมื่อผนึกถูกคลายออก จิตวิญญาณของม่อชิงโหรวก็ระเบิดออกมา สัมปทานของมหาวิถีศักดิ์สิทธิ์แผ่ไปทั่วแปดทิศของแดนฟ้าดาราในทันใด
ชั่ววูบนั้นเอง เหตุการณ์ฉุกเฉินก็ปะทุขึ้น เมฆพายุฝนฟ้าผ่าไร้ที่สุดบังเกิดขึ้นอีกครั้งบนท้องฟ้าดาราเบื้องบน
ภาพตรงหน้านี้ยิ่งใหญ่กว่ายามในแดนมัชฌิมโบราณเสียอีก เมฆพายุที่บังเกิดโดยตรงบนแดนฟ้าดาราย่อมตระการตากว่า
เมฆพายุกว้างนับแสนลี้ กดทับสี่ทิศ แผ่พลังอำมหิตดุร้ายที่นึกไม่ถึง
มหาภัยแปลกแห่งฟ้าดินปรากฏอีกครา
แสงสายฟ้าแลบแปลบ กลายเป็นมังกรสายฟ้าอันน่าสะพรึง คำรามก้องยอดแดนฟ้าดารา
ฝนฟ้าผ่าใหม่เริ่มก่อตัว ชั่วขณะนั้น บนวรรษดูเหมือนมีทวีปแห่งสายฟ้าผุดขึ้นถึงสี่แผ่น
ทวีปแต่ละแผ่นล้วนแผ่ความยิ่งใหญ่สยดสยองราวไท้โก๋ฮ่งหวงแห่งยุคโบราณ ไม่มีที่สุด ไม่มีปลายทาง
“อสูรกายสี่ขั้ว?”
เย่หานสูดลมหายใจลึก จ้องมองห้วงอวกาศไม่วางตา ใบหน้าเริ่มเคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อย
นี่คือมหาภัยแปลกอสูรกายสี่ขั้วในตำนาน ความจริงแล้วมิได้อ่อนแอกว่ามหาภัยแปลกบางอย่างที่เขาเคยเผชิญมา
แม้จะมีเพียงมหาภัยแปลกชนิดเดียว มิได้เผชิญหลายชนิดพร้อมกันดั่งเขา แต่ศิษย์พี่จะข้ามผ่านได้สำเร็จหรือไม่ ย่อมเป็นสิ่งที่ไม่มีใครล่วงรู้
กระซิบ!
ท่ามกลางเมฆพายุ เสาแสงสายฟ้าอันน่าสะพรึงประกอบร่างขึ้น แล้วทะยานพุ่งลงมาอย่างโหดร้าย เล็งมั่วโม่ชิงโหรวโดยตรง
ทวีปสายฟ้าหนึ่งจากสี่ทวีปสั่นสะเทือน หลั่งพลังเป็นแหล่งกำลังให้แก่ฝนฟ้าผ่า