“ไม่...!”
เจ้าสำนักปาหวงกลอกตาจ้องเย่หานไม่กระพริบ “เจ้าจะเก่งกาจถึงเพียงไหนกัน!”
ร่างของเขาถอยหลังไปเรื่อย ๆ จิตใจแตกสลายจนสุดซึ้ง
ในสายตาของผู้คน ณ บัดนี้ เจ้าสำนักปาหวงช่างเป็นเพียงไร้ค่าไร้เกียรติ ไอ้ขี้แพ้ตัวจืดชืด ที่เมื่อเผชิญหน้าเย่หานก็มีแต่ถอยหนี มีแต่สะท้านกลัวเท่านั้น
“วันนั้นเจ้าเหยียบหยันข้า!”
“วันนี้ ข้าจะฆ่าเจ้าด้วยมือตัวเองเพื่อระบายความแค้นในใจ บัณฑิตแก้แค้นสิบปียังไม่ช้า แต่ข้าเย่หานแก้แค้น ไม่ยอมรอแม้แต่ชั่วยาม!”
เย่หานปล่อยหมัด หอกมังกรจักรพรรดิฟาดลงมาอย่างบ้าคลั่ง แสงหอกเจาะทะลุฟ้าดิน
ปึง!
เจ้าสำนักปาหวงทรุดคุกเข่าลงกับพื้นทันที ใบหน้ามีแต่การวิงวอน “ไว้ชีวิตข้าเถิด!”
เมื่อคำสุดท้ายหลุดออกจากปาก ร่างทั้งร่างของเขาสั่นกระตุก จ้องกว้างขึ้นสู่ท้องฟ้าว่างเปล่า แล้วก็หยุดนิ่งไปทั้งตัว
หอกมังกรจักรพรรดิเจาะทะลุศีรษะเขา ตอกร่างเทวะของเขาตรึงลงใต้ผืนดินอย่างเป็นรูปธรรม
ไม่ใช่เพียงชีวิตในร่างกายที่ถูกดับสูญ แม้ทะเลวิญญาณก็แตกสลายสิ้นสภาพ วิญญาณยุทธ์ดับสูญพรึ่บต่อหน้าต่อตา
เจ้าสำนักปาหวง ตายแล้ว!
ซี้...!
หอกมังกรจักรพรรดิเปื้อนเลือดถูกเย่หานดึงออกพร้อมกันจากระยะไกล แล้วฟันไปยังเจ้าสำนักตำหนักเทพปิดผนึกอีกครั้ง
“ไว้ชีวิตข้า!”
เจ้าสำนักตำหนักเทพปิดผนึกร้องตะโกนลั่น
ไว้ชีวิตงั้นรึ?
สิ่งมีชีวิตเชยชำเทียบดั่งมดปลวก จะมาวิงวอนให้ไว้ชีวิต?
ช่างน่าขันยิ่งกว่าอะไร
เสียงซี้ดังขึ้น หอกมังกรจักรพรรดิทะลุผ่านลำตัว เจ้าสำนักตำหนักเทพปิดผนึกยังไม่ทันได้หนี ก็ถูกเจาะทะลุร่างจนขาดความเป็นอยู่