แผ่นดินระเบิดสวรรค์ ทั้งฟ้าดินระเบิดสลาย
ในเขตความโกลาหลนั้น ทุกสรรพสิ่งกลายเป็นเถ้าถ่าน ปรากฏภาพแห่งการดับสูญอันเงียบงัน
คลื่นพลังสยองแผ่กระจาย ยิงประกายคมเหมือนผืนผ้าไหมขาวนับไม่ถ้วน ราวกับต้องการฝังศพแดนสวรรค์ทั้งแดนลงไปพร้อมกัน
โชคดีที่แดนสวรรค์ทั้งหมดมีพลังอันแข็งแกร่งคอยปกป้อง แม้จะเกิดความโกลาหลขึ้นบ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับถูกลบทิ้งจริง ๆ ด้วยหมัดเดียวของเย่หาน
จิตใจของเหล่าผู้เชี่ยวชาญแห่งแดนสวรรค์นับไม่ถ้วนต่างขนลุกเกรียว หัวใจสั่นสะท้านรุนแรง
ในสายตาของทุกคน ตำหนักบัญชาธิรมย์ได้สูญสลายไปโดยสิ้นเชิง จากศูนย์กลางแห่งความโกลาหลมีเสียงร้องครวญครางเจ็บปวดดังแทรกออกมา
ราวกับมีเงาหนึ่งกำลังดิ้นรนแปรปรวน พยายามหลุดพ้นจากแผ่นฟ้านี้เพื่อหนีไปให้รอด
ฮึ่ม!
แรงสะเทือนมหึมาอันน่าสะพรึงปะทุขึ้น เห็นเพียงมือใหญ่ห้านิ้วค่อย ๆ บีบหุบ
ในที่สุด ทุกสรรพสิ่งก็สูญสลาย ดวงวิญญาณยุทธ์สุดท้ายของสิงกัง เจ้าแห่งตำหนักบัญชาธิรมย์ได้ดับสูญลงโดยสมบูรณ์ ความโกลาหลบนท้องฟ้าถูกมือใหญ่ที่หุบลงนั้นห่อหุ้มและลบล้างไปทั้งหมด
ยี่สิบจังหวะหายใจผ่านไป
เมื่อฟ้าดินกลับคืนสู่ความสงบ มีเพียงเย่หานที่ยืนตระหง่านเหนือเวหาเก้าชั้น ถลามองลงมายังพื้นปฐพี
"อีกใครบ้าง?"
เย่หานเอ่ยขึ้นราบเรียบ
ทุกคนแทบหายใจไม่ออก ไม่มีผู้ใดกล้าประสานสายตาโดยตรง
ที่ปากทางเข้าคลังสมบัติแดนสวรรค์ ลั่วจั้งมองเย่หานที่อยู่เบื้องบนอย่างตะลึงงัน ดุจได้เห็นการถือกำเนิดของเทพองค์ใหม่
"แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!" ลั่วจั้งบริภาษเบา ๆ "ยังไม่ผ่านภัยพิโรธจักรพรรดิยุทธ์ แต่กลับผนึกสังหารผู้เชี่ยวชาญที่ผ่านภัยพิโรธมาถึงสามครั้งได้อย่างสบายมือ!"