หวนปี้รับใช้ฝ่าบาทแล้ว ฝ่าบาทเพิ่งจะรู้สึกแปลกใหม่ได้ไม่นาน ตำแหน่งของนางก็เลื่อนจากขุนนางหญิงขึ้นเป็นต้าอิ้ง
ไม่รู้ว่าตั้งใจให้คนอื่นขัดใจ หรือไม่ค่อยใส่ใจกันแน่ ฝ่าบาทไม่ได้จัดที่พำนักให้หวนปี้เป็นพิเศษ ดังนั้นต้าอิ้งปี้จึงยังคงพำนักอยู่ในตำหนักซุ่ยอวี่ซวิน คอยพบหน้ากับเจินหวนผู้เป็นนายเก่าของนางอยู่ทุกวัน
ในตำหนักซุ่ยอวี่ซวิน ห้องชั้นใน ข้ารับใช้คนอื่นๆ ถูกไล่ออกไปหมดแล้ว เจินหวนหน้านิ่วคิ้วขมวด เย็นชาราวกับน้ำแข็ง ไม่สนใจหวนปี้ที่กอดขานางสะอื้นไห้พลางแก้ตัว
"พี่ใหญ่ ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ฝ่าบาทเพียงเห็นว่าข้ามีหน้ตาคล้ายกับท่านบ้าง จึงได้เลื่อนตำแหน่งให้ ขอเพียงเห็นแก่ที่เราทั้งคู่เป็นหญิงสกุลเจิน จงสงสารข้าเถิด"
หวนปี้ถูกปฏิบัติอย่างเย็นชามาโดยตลอด ถูกกลั่นแกล้งสารพัด ตั้งแต่เจินหวนไม่ยอมให้สีหน้านาง มักจะเอาคฎระเบียบมาลงโทษ ไปจนถึงหลิวจูและเสี่ยวหยวิ่นซื่อต่างดูแคลนนาง ในตำหนักซุ่ยอวี่ซวินแม้นางจะถือเป็นเจ้านายเล็กๆ แต่มีหวานผินคอยกดไว้ หลังของนางจึงไม่สามารถตั้งตรงได้ ชีวิตก็ลำบากเหลือเกิน
"หวนปี้ ครั้งนั้นเจ้าเคยทรยศข้า ลอบไปบอกความลับกับกุ้ยเหรินเฉา ข้าเห็นแก่ที่เจ้าเป็นลูกสาวของท่านพ่อเช่นกัน จึงไม่ได้ลงโทษเจ้า กลับเอ็นดูเจ้าอย่างจริงใจ สัญญาว่าจะหาครอบครัวที่ดีให้เจ้า เหตุใดเจ้าจึงต้องไปยั่วเย้าฝ่าบาท ทำให้ข้าเสียหน้า? แม่ของเจ้าเหอเหมียนเหมียนเป็นคนนอกที่ไม่อาจเปิดเผยได้ เจ้าก็ยังจะทำตัวเป็นอนุภรรยาต่ำต้อย ผิดต่อความหวังและความตั้งใจของข้า เจ้ามีหน้ามีตาเจอข้า เจอท่านพ่อหรือ?"
เจินหวนพูดอย่างมีเหตุผล เสียงเริ่มสั่นเพราะความโกรธ นางกำนัลที่ติดตามมาแต่งงานด้วยกัน กลับลอบเข้าไปยั่วเย้าฝ่าบาท ขึ้นพระแท่น ไม่รู้ว่าข้างหลังมีคนในวังมากเพียงใดที่หัวเราะเยาะนาง เหยียดหยามว่าปกครองคนไม่เป็น แม้แต่กำนัลสองคนก็ยังควบคุมไม่ได้