อันหลิงหรงไม่นานก็ได้เข้ารับใช้ฝ่าบาท แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะดอกบัวทองบนแท่นหยกที่สำนักนวกรรมส่งมานั้นมีปัญหา หรือเพราะในน้ำชาที่ดื่มก่อนออกเดินทางนั้นมีคนลอบปรุงยาพิษลงไป ครั้นนางนอนอยู่บนพระแท่นที่ตำหนักหยางซิน กลับตัวสั่นเทิ้ม จนทำให้ฝ่าบาทหมดอารมณ์ สุดท้ายจึงถูกส่งกลับมาอย่างบริสุทธิ์ดังเดิม กลายเป็นที่หัวเราะเยาะของทั่ววังหลัง
ได้ยินเสียงของเซี่ยตงชุนและกุ้ยเหรินฟู่ฉานอกประตูที่พูดจาถูกอกถูกใจไม่ปิดบัง อันหลิงหรงรู้สึกหนักอึ้งในใจ นางไม่เข้าใจว่าตนเองเป็นอะไรไป ท่าทางเล็กน้อยที่ผิดปกติของเป่าเจวียนดึงดูดความสนใจของนาง ต่อมาฟังเป่าหยวนมารายงาน ก่อนคืนที่นางจะเข้ารับใช้ เป่าเจวียนได้พบกับนางฮุ่ยชุนแห่งตำหนักจิ้งเหริน ดูเหมือนจะซ่อนสิ่งใดไว้ในแขนเสื้อ
นังบ่าวทรยศ! อันหลิงหรงกัดฟัน กริ่งเกลียดชังเป่าเจวียนอย่างเต็มที่ นางรู้ว่าตนเองไว้ใจคนผิด จึงจงใจหาโอกาส ไปล่วงเกินเซี่ยตงชุนซึ่งอยู่ตำหนักเหยียนสี่เดียวกัน แล้วยังแสดงออกถึงความให้ความสำคัญและเอาใจใส่เป่าเจวียน เพื่อจะได้ขอร้องแทนสาวใช้คนสนิทของตน นางร่ำไห้ราวกับดอกแพร์ชุ่มฝน ทำให้เซี่ยตงชุนรำคาญ ใช้มือของนางเซี่ยกำจัดเป่าเจวียนผู้เป็นหูเป็นตาได้อย่างง่ายดาย
"ในเมื่อต้าอิ้งอันให้ความสำคัญกับนังบ่าวคนนี้เสียขนาดนี้ คงเป็นได้แค่ปากเก่ง ไม่มีความสามารถอะไรจริง หรือไม่ก็คงดูแลเจ้านายที่ไร้อนาคตแบบเจ้าไม่ไหว เช่นนั้นข้าก็จะสั่งสอนแทนเจ้าเสียเลย!"
เซี่ยตงชุนเกลียดที่สุดที่เห็นอันหลิงหรงทำหน้าน่าสงสารน่าเอ็นดู นางคิดในใจว่า เจ้ายิ่งปกป้องสาวใช้คนสนิท ข้าก็ยิ่งอยากจะบีบให้นังบ่าวคนนี้ตายคามือ ให้ดูว่าเจ้ายังจะมีอารมณ์ฮัมเพลงอีกหรือไม่