ในวันที่ต้องเฝ้าพระนครต้องห้าม วันเวลาล่วงเลยไปกับก้อนน้ำแข็งที่ส่งมาให้อย่างไม่ขาดสาย ขนมหวานและผลไม้สดใหม่ไม่เว้นแต่ละวัน หลินหลางมีอันหลิงหรงเป็นเพื่อนสนทนา ทั้งคู่พูดคุยหยอกล้อ ปักผ้า ปรุงน้ำหอม อยู่อย่างสุขสำราญยิ่งนัก
หลินหลางเป็นปีศาจดอกไม้หญิงผู้รักการเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ มีความทะเยอทะยานและมุมานะ มิเช่นนั้นในหุบเขาที่เต็มไปด้วยหมู่มวลดอกไม้และหญ้า ผู้ที่สามารถกลายเป็นปีศาจได้ก็มีเพียงท่านปู่น้อที่ดูโง่เขลาแต่แท้จริงกลับหลักแหลม และตัวนางซึ่งเป็นดอกลิลลี่แห่งหุบเขานี้เท่านั้น หากไม่มีความมุ่งมั่นแม้สักนิด อดทนต่อความเหงาและความทุกข์ทรมานแห่งการบำเพ็ญเพียรไม่ได้ ก็คงไม่มีโอกาสได้กลายร่างเป็นมนุษย์เช่นทุกวันนี้
ฝีมือการเย็บปักถักร้อยและการปรุงน้ำหอมของอันหลิงหรงนั้นประณีตเลอเลิศ หลินหลางชื่นชมเป็นอย่างยิ่ง จึงเอ่ยปากขอเรียนด้วย และแน่นอนว่านางย่อมต้องจ่ายค่าเล่าเรียนให้
เมื่อรู้ว่าตนเองมีสิ่งที่มีประโยชน์ และยังได้ค่าเล่าเรียนก้อนโต อันหลิงหรง senses รู้สึกหลากหลายเหลือเกิน ไม่รู้ว่าจะดีใจหรือประหลาดใจกันแน่ ทว่านางก็สอนอย่างตั้งอกตั้งใจ หลินหลางก็เรียนรู้ได้ไม่เลวทีเดียว
เมื่อเห็นว่านายหญิงของตนเข้าวังมาแล้วยังหาเพื่อนได้ จู้เจวียนและไป๋เหอรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง ที่ต้องรู้ว่า ก่อนเข้าวัง หลินหลางแทบไม่ออกจากจวน ความสัมพันธ์กับคุณหนูใหญ่เมิ่งจิ้งเสียนก็ไม่สู้จะสนิทสนม หลังเข้าวังก็ยังคงเป็นเอกเทศ ไม่ค่อยสุงสิงกับผู้ใด หาคนที่พูดจาถูกคอได้ยากนัก อันหลิงหรงนับเป็นคนแรกที่เต็มใจเข้าใกล้หลินหลาง
ผู้อื่นล้วนแต่อิจฉาริษยาหรือไม่ก็ชื่นชมด้วยความอิจฉา พูดจาเปรี้ยวปากจนดูไม่ได้ มีแต่ต้าอิ้งอันผู้นี้ที่แปลกไม่เหมือนใคร