ณ ตำหนักจิ้งเหริน หลังอีซิวทราบข่าวที่หลินหลางส่งผ้าแพรให้แก่นางสนม นางครุ่นคิดอยู่นานก็ยังคิดไม่ตก นางกุมขมับที่เริ่มปวดตื้อ นิ่วหน้าแน่นิ่งถามจิ้นชิวว่า “การกระทำของผินผิงครั้งนี้หมายความว่าอย่างไรกันแน่? ข้าระบุให้เจ้าสอดแทรกนางกำนัลเข้าไป ได้ข่าวอันใดเป็นประโยชน์บ้างหรือไม่ ข้ารับได้ที่มีนางสนมงามเพียงแต่รูปลักษณ์ แต่จะให้ทนคนที่มาเล่นกลต่อหน้าต่อตาข้าไม่ได้เด็ดขาด เมิ่งหลินหลาง นางคิดอะไรกันแน่?”
จิ้นชิวขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยอย่างลังเล “บ่าวก็คิดไม่ออกเช่นกัน นางกำนัลที่บ่าวแอบส่งเข้าไปในตำหนักหย่งโซ่วมีอยู่สี่ห้าคน ล้วนแต่งตัวเป็นคนซื่อๆ ทว่ากลับไม่มีสักคนที่ถูกเก็บไว้รับใช้ในตำหนักชั้นใน ไม่รู้ว่าเป็นความบังเอิญ หรือผินผิงจะรู้สึกตัวถึงอะไร ตามหลักการแล้ว ร่างกายป่วยๆ แบบนาง จะรับใช้ฝ่าบาทได้อย่างไร แค่เข้ารับใช้ครั้งแรกก็ได้เลื่อนเป็นผินผิง ได้รับความโปรดปรานมากเกินไปหน่อยแล้ว”
ถึงแม้ตระกูลเมิ่งจะสืบเชื้อสายจากกงกั๋วกง แต่แท้จริงแล้วเป็นเพียงธงฮั่น บรรพบุรุษเคยได้รับเกียรติจากฮ่องเต้ในอดีต แต่บัดนี้แม้จะยังมีบรรดาศักดิ์เหลืออยู่ แต่อำนาจกองทัพถูกส่งมอบไปแล้ว ก็ไม่มีอะไรน่ายกย่องเทียบเท่าตระกูลฮองกุ้ยเฟยที่ทรงอำนาจและมีอำนาจที่แท้จริงอยู่ในมือ
เมิ่งหลินหลางเข้ามาในวังได้ไม่นานก็ได้เป็นประมุขแห่งตำหนัก ได้รับของรางวัลไม่ขาดสาย กดข่มนางกุ้ยเหรินหว่านและเฉินไท่เหรินลงไปเสียได้ จึงไม่ใช่คนป่วยที่อ่อนแอธรรมดาๆ อย่างแน่นอน
“พระนางไม่ต้องกังวลไปให้มาก ผินผิงแม้จะได้รับความโปรดปราน แต่จะมีชีวิตอยู่เสพสุขความมั่งคั่งนั้นหรือไม่ก็ยากจะพูดได้ อีกไม่กี่ปีคงหายไปเอง ไท้ยาจางผู้อาวุโสถึงเพียงนั้นยังไม่มีปัญญารักษาโรคลมจุกเสียดของผินผิงได้ ชะตางามแต่อายุสั้น ด้วยเหตุนี้เองจึงว่ากันว่านางงามเกินไป บุญวาสนาก็จะบาง”