ฝ่าบาททรงพระอารมณ์ไม่ดีนัก ถึงแม้จะพระราชทานพระนามแก่องค์ชายองค์ที่เจ็ดว่า หงซวน ทันที ณ ที่นั้น แต่ก็มิได้มีพระราชประสงค์จะเลื่อนตำแหน่งให้อันหลิงหรง ทรงเพียงพระราชทานสิ่งของจำนวนหนึ่ง แล้วก็เริ่มเสด็จเยี่ยมวังหลัง ทรงโปรดปรานนางสนมใหม่ ๆ
ฉีกุ้ยเหรินได้รับความโปรดปรานมากที่สุดในบรรดากุ้ยเหรินทั้งสี่ นางเป็นดั่งดวงแก้วดวงตาของกวาเอ่อเจียเอ้อหมิน เกิดจากตระกูลใหญ่หนึ่งในแปดตระกูลของแมนจู มีความทะเยอทะยานอันสูงส่งมาตลอด จึงแย่งชิงความรักได้ดุเดือดที่สุด
นางมีนิสัยร่าเริง ช่างออดอ้อนเป็นพิเศษ อีกทั้งยังชอบมุดเข้าไปในผ้าห่ม ฝ่าบาททรงพอพระทัยนางยิ่งนัก ส่วนคนที่ไม่ได้รับความโปรดปรานที่สุดก็เห็นจะได้แก่ฝูกุ้ยเหรินแซ่หลี่ นางเป็นกุ้ยเหรินที่มีรูปโฉมธรรมดาที่สุดในสี่คน ใบหน้ากลม ๆ ชอบยิ้ม ดูมีความซื่อ ๆ อยู่บ้าง ชอบวิ่งไปที่ตำหนักหย่งโซ่วเป็นประจำ ตะลึงในความงามของฮองเฮาที่เลื่องชื่อ ถูกเซียงกุ้ยเหรินนินทาลับหลังอยู่บ่อยครั้งว่า “หน้าตาซื่อแต่ในใจคิดร้าย”
คืนนั้น ฉีกุ้ยเหรินอ้างว่าฝันร้าย จึงสั่งให้สาวใช้จิ่งไท่ไปเชิญฝ่าบาทซึ่งประทับอยู่ที่ศาลาอี๋หลานมายังตำหนักสุยฝูของนาง นางทำตัวออดอ้อนไปมา ร้องบอกว่ารู้สึกไม่สบาย
นางจงใจดึงพระหัตถ์ของฝ่าบาทไปวางที่หน้าอกของตนแล้วถูไปมา ขณะเดียวกันก็กะพริบตาทำเป็นตกใจ ดูไร้เดียงสาเหลือเกิน: “ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันมิได้ปั้นเรื่อง และแล้วเพคะ ท่านลองคลำดูสิเพคะ หม่อมฉันเพิ่งฝันร้ายมา หัวใจยังเต้นแรงไม่หยุดเลย ฝ่าบาททรงมีปราณราชันหนักหนา หม่อมฉันจะขอรบกวนให้ท่านช่วยปัดเป่าสิ่งอัปมงคลให้หน่อยได้หรือไม่เพคะ หม่อมฉันนอนคนเดียวกลัวเหลือเกิน”
พระหัตถ์ของฝ่าบาทถูกมือน้อย ๆ ที่เนียนนุ่มดั่งไขมันของนางจับไว้ พระพักตร์มีรอยยิ้มอันใจดี ทรงแสร้งตำหนิว่า: “เจ้าก็แต่เรื่องมากนัก ทุกทีก็เป็นเจ้านี่แหละที่ไม่สบาย วังหลังแห่งนี้ที่ไหนจะมีสิ่งอัปมงคล ต่อไปอย่าได้พูดจาเหลวไหลอีก”