หวนปี้สุดชีวิตคลอดองค์หญิงหลงเยว่ออกมา ไม่ทำให้เจินหวนสมปรารถนา เห็นทีท้องของตนจะไม่มีวี่แวว สิ้นหวังเรื่องมีบุตร นางจึงยิ่งดูแลสี่อ๋องซึ่งเป็นบุตรบุญธรรมเป็นอย่างดี แม่ลูกต่างคนต่างคิด แต่ภายนอกกลับอบอุ่นกลมเกลียว ไม่มีรอยร้าวใดๆ
ส่วนองค์หญิงหลงเยว่ยิ่งโตวันโตค่ำ ใบหน้ากับแววตาล้วนคล้ายหวนปี้ราวกับพิมพ์เดียวกัน ทุกครั้งที่เจินหวนพบหน้านาง รู้สึกเย็นวาบอยู่ในใจ จึงไม่ค่อยใส่ใจหลงเยว่เท่าใดนัก มีเพียงชุยจิ้นซีที่อดรนทนไม่ได้ ปฏิบัติต่อองค์หญิงด้วยความเอาใจใส่อย่างยิ่ง เกรงว่านางจะถูกข้ารับใช้คนอื่นหมางเมินหรือรังแก
หลินหลางนั่งตำแหน่งฮองเฮา มีฮุยกูและจู้เจวียนคอยช่วยเหลือ อีกทั้งยังได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาท ฐานะจึงมั่นคงไม่สั่นคลอน ทุกวันมิได้อยู่เป็นเพื่อนหงซวี่เขียนหนังสือ ก็อุ้มเหมียวเหมียวไปชมดอกไม้ในสวนต้องห้าม มองดูหวันเฟยและนางสนมใหม่ต่อสู้กันอย่างเย็นชา
หวันเฟยภายนอกดูสงบเสงี่ยม แต่ลับหลังเพื่อดึงดูดตวนเฟยฉีเยว่ปิน จึงวางแผนทำร้ายเฉาเฉินม่อผู้เจ้าเล่ห์ ส่งลูกสาวของอีกฝ่ายคือองค์หญิงเวินอี๋ให้ตวนเฟยเป็นของกำนัล การรวมกลุ่มเช่นนี้ ย่อมมิใช่เพื่อยอมลดตัวอยู่เพียงตำแหน่งเฟยเป็นแน่
"ในที่สุดข้าก็จะได้เป็นเจ้าแห่งวังหลัง!"
เจินหวนมองไปทางตำหนักหย่งโซ่ว สายตาคมกริบแฝงความไม่ยอมแพ้และความทะเยอทะยานอย่างแรงกล้า
เพียงแต่ฮองเฮาผู้นี้วางตัวเป็นกลางเกินไป ได้รับความโปรดปรานอย่างล้นเหลือ ถืออำนาจวังหลังไว้ในมือ อีกทั้งมีนางกำนัลและพี่เลี้ยงฝีมือดีคอยช่วยเหลือ เจินหวนจึงยังหาช่องโหว่ไม่พบ ทำได้เพียงนิ่งดูสถานการณ์ ค่อยๆ ขยายอำนาจรอบข้างไปทีละน้อย อีกทั้งยังขัดแย้งกับฉีกุ้ยเหรินแห่งตระกูลกวาเอ่อเจีย