หลินหลางได้เป็นฮองเฮาแล้ว ไม่อาจทนจัดการเรื่องวุ่นวายในวังหลังได้ ฝ่าบาทก็ทรงเป็นห่วงว่านางจะรับไม่ไหว จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ฮุยกูผู้มีฝีมือ ทั้งอ่านออกเขียนได้ ซึ่งรับราชการอยู่ตำหนักหยางซินมาหลายปี มาคอยรับใช้ช่วยเหลือนาง โดยมีหน้าที่หลักคือช่วยหลินหลางตรวจสอบบัญชี
ฮุยกูเคยเป็นคนสนิทของฝ่าบาทมาก่อน ต่อไปนี้ก็จะเป็นพ่อเรือนคนสำคัญของฮองเฮา
“จู้เจวียน ต่อไปเจ้าก็จงเรียนกับฮุยกูให้ดี อย่าได้ทำให้ท่านป้าเหนื่อยเกินไปนัก”
“หม่อมฉันขอบพระทัยฮองเฮาที่ทรงเมตตา หม่อมฉันจะสอนจู้เจวียนเป็นอย่างดีแน่นอนเพคะ”
หลินหลางสำรวจหญิงชราวัยสี่สิบกว่าผู้ปักผมเรียบกริบ ใบหน้าเปี่ยมเมตตาสงบนิ่ง ผู้นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้า ก่อนจะพระราชทานเก้าอี้นั่ง และของกำนัลอันมีค่าให้อย่างงาม... จากนั้นก็กล่าวกำชับให้จู้เจวียนเรียนรู้งานจากนาง ฮุยกูเข้าใจความหมายถ่องแท้ จึงคุกเข่าคำนับขอบพระทัยอย่างนอบน้อม มิได้ถือทิฐิโอหังแม้แต่น้อย
“เช่นนั้น ต่อไปก็ต้องรบกวนท่านป้าแล้ว”
หลินหลางยิ้มน้อยๆ โบกพระหัตถ์ให้ฮุยกูไปพักผ่อน ฮุยกูเป็นนางกำนัลชั้นป้าที่ฝ่าบาททรงเคยใช้สอยมาก่อน ย่อมมีความสามารถไม่น้อย หลินหลางจึงไม่กล้าละเลย จัดที่พักเป็นห้องส่วนตัวให้ พร้อมกับส่งนางกำนัลสาวใช้ที่ขยันสองคนไปคอยปรนนิบัติ เงินเดือนในแต่ละเดือนเทียบเท่ากับของจู้เจวียนเลยทีเดียว
“ฝ่าบาทเพคะ บัดนี้ซิ่วฝูสี่คนได้เข้ามาในวังแล้ว ตามรับสั่งของพระองค์ ทั้งหมดให้พักที่ตำหนักฉู่ซิ่ว ฝ่าบาทเพคะ ซื่อกุ้ยเหรินพักที่ตำหนักสุยฝู... "
จู้เจวียนนวดให้หลินหลางอย่างเบามือ พลางทูลเรื่องที่พักของบรรดาซิ่วฝูคนใหม่ ตั้งแต่นางหวันเฟยอ้างว่าป่วยพักฟื้น พระมเหสีจิ้งและพระมเหสีตวนก็ดูเหมือนจะเข้าข้างนางหวันเฟย พากันอ้างว่าป่วยไม่สบาย พระองค์เพคะ ฝ่าบาท
จริงๆ แล้วเรื่องนี้ หลินหลางรู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร