หลินหลางไม่ได้ตั้งใจจะนอนกับราชาเฒ่า เมื่อมือของเขาเริ่มไม่สุภาพ นางก็สะกดนิ้วมือเล็กน้อย ใช้วิชามายาของเผ่าปีศาจ แล้วหลบลงจากเตียง
บนเตียงข้างอีกหลังหนึ่ง หลินหลางนอนไขว่ห้าง พลิกอ่านหนังสือจือจื้อทงเจี้ยน หูได้ยินเสียงหายใจหอบหนัก ๆ
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม ขันทีผู้ดูแลห้องบรรทมด้านนอกไอเบา ๆ เพื่อเตือนสติ ดูเหมือนจะเตือนให้ฝ่าบาททรงระวังพระวรกาย อย่าเคลื่อนไหวหนักเกินไป
หลินหลางเหลือบมองราชาที่เหนื่อยจนหมดแรงนอนแผ่บนเตียง หายใจเข้าสองสามครั้ง นอกจากอากาศที่ขุ่นมัว ปราณราชันก็ยิ่งบางลงเรื่อย ๆ แต่ก็ยังดีกว่าไม่มี
หลินหลางกลับขึ้นไปบนเตียงราชาอีกครั้ง วางท่าอิดโรยอ่อนล้า แล้วมองราชาที่ลืมตาขึ้นเล็กน้อยอย่างเขินอาย
เผชิญหน้ากับโฉมงามที่อยู่ใกล้เพียงชั่วเอื้อม ราชากลืนน้ำลาย เตรียมจะลงมืออีกครั้ง เพื่อโปรดปรานกุ้ยเหรินรงให้ชื่นใจ
เขาอดทนมาเกือบปี ในที่สุดก็ทำให้อีกฝ่ายเป็นหญิงของตัวเองอย่างแท้จริง ภาคภูมิใจ ตื่นเต้น และยังมีความทรงจำอันหอมหวานไม่รู้จบ
แต่น่าเสียดายที่เรี่ยวแรงมีจำกัด อายุมากแล้ว ใจคิดแต่กายไม่ไหว ราชาถอนหายใจเบา ๆ อย่างจนใจ จูบมือหยกของหลินหลาง แล้วเรียกขันทีที่เฝ้าอยู่ด้านนอกให้เข้ามา
ทั้งสองอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ ในยามดึก หลินหลางไม่ถูกห่อผ้าห่มส่งกลับ
ราชาทรงสงสารพระสนมที่ร่างกายอ่อนแอ ทรงอนุญาตให้นางนอนที่ตำหนักหยางซินได้ทั้งคืน
ส่วนจะผิดระเบียบหรือไม่ ตราบใดที่เขาไม่ถือ คนอื่นจะถือก็เป็นเรื่องเล็ก
แน่นอน หลินหลางไม่เห็นเป็นไร ราชาทรงมีน้ำใจ นางก็ไม่มีอะไรจะปฏิเสธ กลิ่นกำยานมังกรในอากาศหอมสะอาดละมุน ผสมกับกลิ่นธูปช่วยให้หลับสบายจาง ๆ