กลับจากเที่ยวสถานที่ท่องเที่ยว ฟ้าก็มืดมากแล้ว เซิ่งเวิ่นอินป้อนเบอร์เกอร์ราคาถูกให้เหล่าแขกรับเชิญพอหิว ๆ แล้วก็ส่งพวกเขากลับ
ตอนกลับไป ฉินอั้นกำลังนอนอยู่บนเตียง ศีรษะพันผ้าพันแผล หน้าดำคร่ำเครียด
เฝิงเสี่ยวเสี่ยวตกใจ รีบถาม "ศิษย์พี่ เป็นอะไรไปคะ"
ฉินอั้นมองไปยังเซิ่งเวิ่นอินที่อยู่ท้ายแถว แล้วสายตากวาดไปทางฉีซื่ออีกด้าน นึกถึงคำพูดที่ฉีซื่อพูดกับเขา เขากัดฟัน กลั้นอารมณ์ตอบ "ลื่นล้มห้องน้ำน่ะ"
"ทำไมไม่ระวังบ้างเนี่ย" เฝิงเสี่ยวเสี่ยวยื่นมือไปแตะศีรษะฉินอั้นเบา ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสาร
เพราะฉินอั้นบาดเจ็บ บรรยากาศรายการที่เคยครึกครื้นก็หม่นหมองลงไปถนัดตา คอมเมนต์สดก็เห็นแต่สงสารฉินอั้น
ตกเย็น เยี่ยเฉิงเฟิงมาถึง รวมตัวกับทุกคน
เยี่ยเฉิงเฟิงรู้จักฉินอั้น ตั้งใจจะเข้าไปตีสนิท แต่พอมองเห็นฉินอั้นบาดเจ็บหนักขนาดนี้ สีหน้าก็ยังไม่ดีมาตลอด เขาก็เลยไม่กล้าเข้าไปใกล้
ตอนนั้นเอง เยี่ยเฉิงเฟิงเห็นเซิ่งเวิ่นอินเดินผ่านตรงระเบียงด้านนอก เห็นเซิ่งเวิ่นอินปุ๊บ เยี่ยเฉิงเฟิงก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อสองวันก่อนเซิ่งฉิงฉิงโทรศัพท์มาหาเขา เล่าเรื่องที่เซิ่งเวิ่นอินตบตีเธอกับแม่เธอ
คิดวนในใจแป๊บเดียว เยี่ยเฉิงเฟิงลุกขึ้นยืนทันที วิ่งตามออกไป
เขาจะไปคุยกับเซิ่งเวิ่นอินให้รู้เรื่อง
พออกไป ถึงรู้ว่าเซิ่งเวิ่นอินไปกับตู้หลาน พอมีคนอื่นอยู่ด้วย เยี่ยเฉิงเฟิงก็เลยไม่สะดวกเข้าไป ได้แต่กลับมาก่อน
กลับถึงห้อง เยี่ยเฉิงเฟิงกำลังจะเก็บข้าวของกระเป๋าเดินทาง จู่ ๆ ก็ได้ยินฉินอั้นซึ่งเดิมไม่ค่อยเป็นมิตรกับเขาเรียกเขาทีหนึ่ง "เฉิงเฟิง เมื่อกี้ด้านนอกนั่นใช่น้องพ่อบ้านหรือเปล่า"