ฉีซื่อเคาะประตูอยู่นานกว่าหนึ่งนาที ข้างในยังคงไร้เสียงใด ๆ ทั้งสิ้น
เขากำลังจะโทรหาฉือเหยียน ถามว่าพวกเขาลงไปแล้วหรือยัง ก็เห็นประตูห้องตรงหน้า เปิดออกเสียก่อน
เซิ่งเวิ่นอินเดินออกมาด้วยสภาพเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย
ชุดของเธอต่างจากตอนอยู่ชั้นล่างก่อนหน้านี้มาก ก่อนหน้านี้เธอใส่เสื้อแจ็กเก็ตตัวนอก ข้างในเป็นเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวทรงหลวมสไตล์นักเรียน และยีนส์สีเขียวขี้ม้า
แต่ตอนนี้เสื้อแจ็กเก็ตของเธอถอดออกแล้ว พาดอยู่บนแขน ปกเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมออกสองเม็ด มองเห็นกระดูกไหปลาร้าผิวขาวเนียนข้างใน
ไม่เพียงเท่านั้น ใบหน้าที่เคยดูเย็นชาของเธอ ตอนนี้กลับมีไอร้อนขึ้นมาติดแก้ม
สภาพทั้งหมดของเธอตอนนี้ดูผิดปกติมาก
ฉีซื่อหน้าดำลงทันที สายตากวาดมองเข้าไปในห้อง
เซิ่งเวิ่นอินกลับขวางเขาไว้ ไม่ให้เขาดู พูดอู้อี้ว่า "ฉินอั้นไม่สบาย ไปไม่ได้แล้ว เราไปกันเถอะ" พูดพลางจะปิดประตูกลับมือ
ฉีซื่อยื่นมือกดบานประตูไว้ ก้มหน้าจ้องเธออย่างเย็นชา!
เซิ่งเวิ่นอินกลืนน้ำลาย สีหน้าเจือความรู้สึกผิดอย่างไม่มีสาเหตุ "คุณจะทำอะไรน่ะ"
ฉีซื่อมองสีหน้าแบบนั้นของเธอ หน้าดำกว่าเดิม สายตาจับนิ่งที่ปกเสื้อที่เปิดกว้างของหญิงสาว จากมุมของเขา ถึงขั้นมองเห็นร่องตื้น ๆ ข้างในรำไร เขาพูดเสียงเย็นว่า "รู้จักความหมายของการทำงานหรือเปล่า"